آگاهی بنيان ِ رهايی است...سفر نامه

سفر كرمانشاه - تابستانِ 88 ( قسمتِ هفتم )

2009-12-11T16:31:00.002+03:30

باور کنيد که بر اساس ِ احساساتم نمی گويم ، اما کاش همه یِ ايرانيان کرمانشاهی بودند . اگر کسی می خواهد معنایِ واقعیِ مهمان نوازی و انسان دوستی را بداند ، حتما بايد سری به کرمانشاه بزند.

الان تهران هستم . ديشب از کرمانشاه حرکت کردم . ديروز به سختی توانستم خداحافظی کنم .کاوه نازنين تا پای ِ اتوبوس آمد . برايم آب معدنی خريد و با همان نگاه ِ گرم و صميمی بدرقه ام کرد.

قبل از آمدن ، در خانه دلگير بودم از جدايی . مادر آخرين شام را هم با سليقه تدارک ديده بود . غذا از گلويم به سختی پايين می رفت .گريستم . دستِ مادر را بوسيدم و به خاطرِ محبت هایِ بی دريغش از او تشکر کردم . اما تشکرِ من ذره ای از آن همه محبت را هم جبران نمی کند.

در مسيرِ خانه تا ترمينال ، هر ثانيه که می گذشت و به ترمينال نزديک تر می شديم ، انگار تکه ای از جگرم را به آتش می کشيدند .

----------------------------------------

سرويس های ِ اتوبوسی که من در اين سفر استفاده کردم ، اصلا خوب نبودند . آمدن از شيراز از شرکتِ گيتی پيما بليط گرفتم که 4-5 تا راننده و شوفرِ معتاد داشت که هر ثانيه به ثانيه هم برای ِ اين که اتوبوس پر شود ، مثلِ اتوبوسِ درون شهری،در بين راه ترمز می کردند.مسافران هم واقعا رعايت نمی کردند.پشت سرم دو زن و دو مردِ ترک بودند که بلند بلند حرف می زدند و مدام صلوات و دعا می خواندند . تا وقتی که خوابشان برد ، شکنجه يِ ِمضاعفی داشتم .گيريم که اين ها را با شوق ِ رویِ ديدنِ دوست ، به هيچ گرفتم . واقعا نمی دانم اگر شوقِ ديدار نبود ، چه طور می توانستم بویِ سيگارِ کمک راننده ها ، سر و صدایِ بچه ها ، سر و صدایِ ترک ها و... را تحمل کنم .

برای ِ آمدن به تهران هم از سير و سفر بليط گرفتم . جایِ هيچ کس آن جا خالی نبود! کمک راننده مردِ معتادِ بد اخلاقی بود که بویِ گندِ سيگارِ ارازان قيمتش اتوبوس را پر کرده بود . اين يکی اتوبوس مسافرانِ بيش تری داشت. صندلی هایِ خالیِ باقی مانده هم در همدان پر شدند و کم تر از اتوبوسِ شيراز-کرمانشاه توقف داشتيم. در ميانه یِ راه جايی برایِ استراحت توقف کرد که به گمانم بايد آخرِ دنيا که نه ، آخرِ دوزخ بوده باشد . بویِ تعفنِ تندی فضا را آکنده بود...و بهتر است بيش تر توضيح ندهم!

پايان.

محمد فلاح نيا

23/4/1388

سفر كرمانشاه - تابستانِ 88 ( قسمتِ ششم )

2009-12-11T16:21:00.002+03:30

امروز روز ِ آخر ِ اقامتم در کرمانشاه است . صبح دلم نمی خواست بيدار شوم . ثانيه به ثانيه یِ اين ساعت هايی که تا غروب مانده،برايم زهرِ افعی است . اگر اين همه محبت و شکر خنده هایِ ميزبان نبود ، نمی دانم الان چه حالی داشتم.

حوالی ِ 11 صبح رفتيم از يکی از آثارِ تاريخیِ کرمانشاه ، به نامِ "تکيه معاون الملک" ديدن کرديم . بنايی متعلق به دوره یِ قاجاريه با کاشی کاری هايی با سبک هايی مختلف و شلوغ... البته اين شلوغی ها و عدمِ نزديکیِ سبک ها، اصلا تویِ ذوق نمی زد . در بدو ِ ورود ، ابتدا کمی گيج شدم ، اما بعد کم کم به آن جا خو گرفتم.

اين بنا را به نامِ سازنده و وقف کننده اش نام گذاری کرده اند . آرامگاهِ خودِ "معاون المک" هم در همين بنا قرار دارد. از درِ وردی که وارد می شويم يک حياطِ کوچک قرار دارد که ما را به تکيه یِ اول می رساند . پشتِ سرِ اين تکيه حياطِ ديگری قرار دارد که از اولی بزرگ تر است و دور تا دورِ آن را تابلو هایِ کاشی پوشانده است . در سمتِ راستِ حياط هم يک عمارتِ بزرگ قرار دارد که تبديل به موزه شده است.يکی از موزه ها ، موزه یِ لباس و زيور آلات کردی است که من هر چه چشم دواندم ، زيور آلاتی آن جا نديدم .کاوه گفت که لباس ها هم خيلی با واقعيت نزديک نيستند .

علاوه بر کاشی کاری هايی با طرحِ گل و مرغ و کاشی کاری هایِ مرسوم، ديگر تزئيناتِ بنا ، تابلو کاشی هايی بود از داستان هایِ کربلا ، داستان هایِ پيامبران ، جنگ ها و فتوحاتِ اسلام و تک صورت هايی از پادشاهان و پهلوانانِ افسانه ایِ شاهنامه ، شاهانِ قاجار و صفويه ، روحانيونِ مشهور و غيرِ مشهور و...

در بخشی از بنا حتی طرح هايی از هديه آورندگانی که بر پلکانِ کاخِ آپادانای تخت جمشيد حجاری شده اند ، نقاشی شده بود . اين بنا به نظرِ من موزه يِِ جالبی از نقاشی رویِ کاشی دورانِ قاجار است.

در بخشی از اين نقاشی ها تلاش شده بود تا فرشته هايی را که در تاق بستان در بالایِ طاق ها حجاری شده اند را باز نمايی کنند.

از همه یِ اين فرشته ها جالب تر دو فرشته بودند که بالایِ سر درِ ورودی عمارت تصوير شده بودند . فرشته هايی با سينه هایِ برهنه ، خلخال به پا و انگشتر و ساعت به دست! اين فرشته ها که بيشتر به يک شوخی شبيه بودند تا به يک اثرِ مذهبی ، پرچم هايی در دست داشتند که رویِ آن ها نوشته شده بود :يا حسين!

در کل لباس هایِ کردی ساده تر از لباس هایِ ديگر اقوام است . رنگ ها هم بيش تر به سادگی و تيرگی گرايش دارند.

حالا خانه هستيم.کاوه آن طرف تر دراز کشيده استراحت می کند . خسته شد امروز در اين گرمایِ بی رحمِ بيرون.

دلم نمی خواهد از الان به فکرِ دقيقه هایِ آخر باشم . شايد هم خودم را فريب می دهم که نمی خواهم به آن فکر کنم . آخر مگر می شود . يک لحظه وحشتِ گفتنِ خداحافظ از ذهنم پاک نمی شود.

اين بمان تا بعد.

محمد فلاح نيا

22/4/1388

Time:3:34pm

سفر كرمانشاه - تابستان 88 ( قسمتِ پنجم )

2009-12-11T16:08:00.003+03:30

عصر با کاوه رفتيم بيرون ،کمی پاساژ گردی کرديم . اما چيزِ خاصی چشمم را نگرفت . مجتمعِ تجاری ارگ که بزرگ ترين مجتمع ِ تجاریِ کرمانشاه است را قبلا ديده بودم ، امروز به پاساژِ ديگری به نامِ "پرديس1" رفتيم . پاساژ ِ نو ساز و جمع و جوری بود.

مدتی است خبرِ کشته شدنِ يک جوانِ 19 ساله (سهرابِ اعرابي) در جريانِ مبارازاتِ اخيرِ مردم ، روح و قلبِ خيلی هامان را درگير کرده است . پسری که می توانست حالا در کنارِ خانواده اش باشد ، اما...

عصر يک ويديو از سنگسارِ دختری در عراق را ديدم که شايد وحشتناک ترين چيزی بود که در عمرم ديده ام . از انسان بودنِ خودم حالم به هم خورد.

نهار باز هم مادر زحمت کشيده بود و لوبيا پلو با گوشتِ لذيذی تهيه کرده بود . شام هم در طاقِ بستان دنده کباب خورديم که واقعا خوشمزه بود.

در راه ِ برگشت ، قسمتی از راه را تا خانه ، پياده آمديم .گپ زديم و از آرزویِ دورِ سفرِ لبنان سخن گفتيم.

اين بمان تا بعد.

محمد فلاح نيا

21/8/88

Time: 11:18pm

(عكس : دنده كباب)

سفر كرمانشاه - تابستان 88 (قسمتِ چهارم )

2009-12-11T16:04:00.002+03:30

صبح ِ گَسی بود امروز...من گَس بودم.

اما ميزبان اين قدر خوب و صميمی است که يخ های ِ روح و روان ِ من که خوب است ، يخ هایِ قطب هم از گرمی اش آب می شوند.

از آن جا که هر دو خسته بوديم و دير بيدار شديم ، صبحانه یِ مختصری خورديم که بتوانيم راحت نهار بخوريم.

مادر مثل ِ هميشه سنگ ِ تمام گذاشته بود . باقالی پلو با گوشت به همراهِ ِگردو وکشمش ، با ته ديگِ سيب زمينی...به مادر گفتم ، وقتی که برگردم ، دو سه کيلويی چاق شده ام.

بعد از نهار به دنيایِ مجازی گريزی زديم... نمره یِ درسِ فولاد2 را در سايت دانشگاه ديدم ،که اصلا دوست ندارم در موردش صحبت کنم!

عصر برایِ خريدِ بليطِ تهران بيرون رفتيم . يکی از دوستانِ کاوه هم به ما پيوست . برایِ دوشنبه شب بليط گرفتم . از کاوه خواسته بودم که در صورتِ امکان و تمايل با من به تهران بيايد .

بليط را که خريدم در دلم آشوب شد... می دانستم که ديگر به اين زودی ها نمی توانيم با هم باشيم ...

برایِ ديدارِ آثار تاريخی ، رفتيم طاقِ بستان . نقش برجسته هایِ زيبایِ دوره یِ ساسانی را ديديم . نمونه هايی کامل وقابلِ بحث ، از هنرِ حجاری ِ ساسانی... سه تا سی دیِ تصويری از آثار باستانیِ کرمانشاه خريدم که اميد وارم مجموعه یِ خوبی باشد.

برایِ شام چون دوست ِکاوه گياه خوار بود، ترجيح داديم که خوردنِ دنده کبابِ طاق بستان را به فرصتی ديگر موکول کنيم.به فَست فودِ زاگرس رفتيم که در کرمانشاه غذايش معروف است . فکر کنم که همه می دانند شيراز در مقايسه با ديگر شهر هایِ ايران(به جز تهران)شهرِ اولِ فست فود هایِ ايران است! نکته یِ جالبی که نظرم را جلب کرد، اين بود که با وجودِ اين که شبِ تعطيل نبود ، اما همه یِ ميز هایِ آن جا پر بود و مدام مشتری می آمد و می رفت.

ساعت حدودِ 11 بود که با تعطيلیِ آن جا ما هم برایِ برگشت به خانه به راه زديم . برایِ راهت تر هضم شدنِ غذا ، قسمتی از راه را پياده رفتيم و بعد تا خانه تاکسی گرفتيم.

در کلِ روزهايی که اين جا بودم ،کاوه حتی اجازه نداد که يک بار هزينه تاکسی را حساب کنم . ريز ترين و درشت ترين خرج ها را خودش انجام می دهد . من اصرار کردم ، اما آدمی به سرسختیِ او نديده ام.

اين بمان تا بعد.

محمد فلاح نيا

21/4/88

Time:00:56am

(عكس ها : طاق بستان)

سفر كرمانشاه - تابستان 88 ( قسمتِ سوم )

2009-12-11T15:51:00.003+03:30

ديروز با کاوه نازنين ساعت ِ10 صبح بيدار شديم ،صبحانه خورديم و برایِ ديدنِ طبيعتِ زيبایِ کوهِ ِدالاهو به راه افتاديم . ترمينال برايِ"سرپل ذهاب"ماشين گرفتيم . در جاده ، آخرين محلی که در عملياتِ فروغِ جاويدان توسطِ مجاهدين تصرف شده بود را هم ديديم . آن جا را با نامِ يادمانِ عملياتِ مرصاد نام گذاری کرده اند.

حدودا 20 کيلومتر مانده به "سر پل ذهاب" ، پياده شديم و ماشين گرفتيم برایِ رفتن به روستایِ "بانمزاران".

دوستِ کاوه ، حيدر، در بانمزاران از ما استقبال کرد و ما را به خانه برد . بعد از گفت و گپی پيرامونِ مسايلِ روز ، نهار خورديم .نهار خورشتِ سبزی تدارک ديده بودند . بعد از نهار هم به راه زديم تا به تفرج گاهی برويم که آن را "ريژاو" می نامند . ريژاو منطقه ای بود با رودخانه ای پرآب و درخت هایِ تنومندِ گردو و انجير وعطرِ ريحان...

چون روزِِ تعطيل بود ، مردمِ بسياری برایِ تفريح به آن جا آمده بودند . بعضی جا ها بند درست کرده بودند و در آبِ زلال و سردِ رودخانه شنا می کردند.

ما هم تنی به آب زديم . اما آن قدر آب سرد بود که نتوانستيم زياد بمانيم . بعضی جا ها حوضچه هایِ پروشِ ماهیِ قزل آلا درست کرده بودند که باعثِ تخريبِ جدیِ محيط شده بود.

در انتهایِ مسيرمان از يکی از چشمه هایِ جوشانِ رودخانه آب نوشيديم و راهِ بازگشت گرفتيم.

حيدر شاهتوت خريد .کاوه نازنين که خيلی شاهتوت دوست دارد با شورِ عجيبی شاهتوت می خورد.

برگشتن بعد از خوردنِ چای و رفعِ خستگی در خانه یِ حيدر ، دوباره به جاده زديم و به طرفِ کرمانشاه راه افتاديم.

دوش گرفتم ، خستگیِ سفر کاسته شد.

مادر شام درست کرده بودند .کتلت و دلمه یِ فلفل سبز. خيلی خوشمزه بود.

بعد از شام با کاوه فيلم ديديم و تا پاسی از شب گذشته ، پيرامون ِ مسائل ِ مختلفِ گپ زديم.

کاوه برایِ رفتن به "بانمزاران" خيلی زحمت کشيد و خسته شد . نمی دانم چه طور بايد محبت هایِ بی دريغش را پاس بدارم .

محمد فلاح نيا

20/4/88

(عكس ها از بالا به ترتِب : كاوه (راست) حيدر (چپ) - من بعد از آبتني با لباس! - من و يك كردِ رهگذر )

سفرِ كرمانشاه - تابتانِ 88 ( قسمتِ دوم )

2009-12-11T15:42:00.004+03:30

امروز عصر حدود ِ ساعت ِ6 عصر با کاوه برای ِ گشت و گذار در شهر ،بيرون رفتيم.تعدادی از خيابان هایِ شهر که محلِ گشت و گذارِ اهالی شهر است را ديديم . بستنی خورديم و بعد به بازارِ سنتی رفتيم . بازار کمی بی نظم ، اما زنده بود . در بخشی که ما وارد ِ بازار شديم ، شرينی فروش ها شيرينی هایِ مخصوصِ کرمانشاه را که تازه و گرم بود ، تعارف می کردند . نان برنجیِ كرمانشاه با روغنِ محلی ... بویِ شيرينیِ داغ مشام را نوازش می کرد .کاوه دو تا شرينی برداشت و خورديم .

از زيبا ترين بخش هایِ بازار، خياطی ها و مغازه هایِ فروشِ لباسِ زنانه یِ کردی بود . لباس هایِ هزار رنگ و شاد از در و ديوار آويزان بودند.

بعد از بازار به پاساژ ارگ رفتيم که فکر کنم بزرگ ترين مرکز خريدِ شهر است . خريد هایِ جزئی کردم و بعد با هم به خانه آمديم.

دوش گرفتم ، شام خورديم ، فيلم ديديم و کمی از آينده و سرنوشت سخن گفتيم . حالا هم که مرضيه گوش می کنيم و برایِ صبحِ ديگری آماده می شويم.

محمد فلاح نيا

19/4/88

Time:12:38 am

سفركرمانشاه - تابستان 88 ( قسمتِ اول )

2009-12-11T15:32:00.004+03:30

آسمان ِ کردستان آرام است.امروز اولين روز ِ اقامتم در کردستان است.من قبلا هيچ کدام از کرد نشين های ِ ايران را نديده بودم.به لطف ِ يک دوست ِ نو يافته و با چاشنی ِ پررو بودن ِ خودم که در من بی سابقه است،به اين جا آمدم.کاوه نازنين از فعالان ِ حقوق ِ زنان و حقوق بشر است.قبل از آمدن در يک اس.ام.اس او را شکوفه ی ِ سيب خواندم و حالا که با او هستم،بايد اعتراف کنم که او يک باغ،پر ازِ شکوفه ی ِ سيب است...مهربان و صميمی است.خانه ی ِ گرمی دارند.مادرِ کاوه صبح زود با لبخند ِ گرم ِ همه ی ِ مادران ِ خوب ِ دنيا در را برايمان گشود.صبحانه ی ِکاملی خورديم و برای ِ اولين بار طعم ِ لذيذ ِ نيمرويی که با روغن ِ کرمانشاهی درست شده باشد را چشيدم.عطر ِ نان و چای ِ گرم،خستگی سفر را از تنم بيرون کرد.

اتوبوس ديروز ساعت ِ 2 ظهر از شيراز حرکت کرد و ساعت ِ8 صبح، ترمينالِ كرماشان بودم.هنوز برای ِ ديدن ِ شهر بيرون نرفته ايم.اما در مسير ِ ترمينال تا خانه،به نظرم رسيد شهر از نظر ِ شهر سازی پيشرفته نيست.که البته اين مساله در مورد ِ خيلی از شهر های ِ ايران صادق است.

صبحانه که تمام شد،از آن جا که هم من و هم کاوه شب ِ قبل تا صبح بيدار بوديم،به اتاق ِ کاوه رفتيم و چرت ِ 3 ساعته ای زديم!

اتاق ِ کاوه مرتب است و با سليقه تزئين شده.فرش و لوستر و آويز های ِ در و ديوار با سليقه انتخاب شده اند.

حدود ِ 12 ظهر بيدار شديم و با هم سری به دنيای ِ مجازی زديم.مثل ِهمه ی ِصبح های ِ ديگری که بلافاصله بعد از بيدار شدن،کامپيوتر هايمان را روشن می کرديم و برای ِ پی گيری ِ اخبار وقت می گذرانديم.

سرمان گرم ِ دنيای ِ مجازی بود که عطر ِ برنج و روغن خانه را پر کرد.از بيرون ِ اتاق صدای ِ آماده شدن ِ ميز نهار می آمد.صدای ِ به هم خوردن ِ بشقاب ها و ليوان ها...

ميز ِ نهار با سليقه و زيبا آماده شده بود.سبزی ِ تازه ،ماست خيار،سالاد،ته ديگ ِ نان،برنج و مرغ و خورشت ِ خلال که خورشت ِ محلی ِ کرمانشاه است.دست پخت ِ مادرِکاوه عالی بود و محبت و صميمت ِ کاوه و مادر،به لذت ِ غذا خوردن می افزود.

حالا در اتاق ِ کاوه هستم،موسيقی کردی پخش می شود و من به هزار و يک چيزی فکر می کنم که به زبان نمی آيند...

اين بمان تا بعد...

محمد فلاح نيا

18/4/88

ساعت :3:03 عصر

(عكس: طبيعتِ ريژاو)

سفر تابستان 86 (قسمت هشتم-نهايی)

2009-08-22T01:59:00.002+04:30

درود

کسي نمي داند سفر دقيقاً از کجا شروع مي شود و به کجا مي انجامد. شايد در شهر خودم باشم، اما در سفر باشم و يا دور باشم و اصلاً ندانم که در سفرم! نفهمم که سفر چيست؟

ديروز صبح ساعت حدود 30: 10 الي 11 بيدار شديم. حميد دل خور بود. ساعت را 30: 7 کوک کرده بود. ساعت دوبار زنگ زد. من خاموش کردم. قهر کرده بود.

مي خواست بدون من برگردد. خيلي عصباني شدم. دلم نمي خواست هيچ وقتِ هيچ وقت هيچ وقت کلمه اي با او حرف بزنم. شب شهرضا مانديم. براي اولين بار در چادر خوابيديم. صبح که بيدار شديم دوباره حرکت کرديم به سمت شيراز ...

شهرضا کمي صنايع دستي خريدم. کاسه و قوري لعابدار و سوتک هاي گِلي! به خانه برگشتم.

رنج سفر اندکي از اندوه کم شد! اما دريغ که اين سفر هم مرحمي نبود بر دردهايم. مرحم نبود که هيچ، دردي به دردهايم افزود. خيلي عقبم! از همه چيز! ادبيات، فلسفه و همه چيز...

الان در تختم لم داده ام و فردا روز عاديِ مسخره يِ ديگري است! نمي دانم از که و از چه بنويسم وقتي که حرف هايي هست که هرگز به وصف نمي آيند.

پوريا و مريم عقد کرده اند. تهران خانه گرفته اند. خط تلفنم هنور قطع است. پوريا فردا شيراز را ترک مي کند و من تنهاتر مي شوم...

محمد فلاح نيا

24/6/86

Time : 00: 30am

سفر تابستان 86 (قسمت هفتم)

2009-08-22T01:54:00.001+04:30

درود

ديروز عصر به کافه اي در اطراف خيابان انقلاب رفتيم. بچه هاي چپ و ليبرال! در کنار هم. در کافه اي عجيب و غريب و شبيه روشنفکران! در ميان دود پيپ و سيگار!اسمِ کافه "انقلاب" است.با بچه ها که فقط کاوه مظفری و امير يعقوب علی و مازيار سميعی را به ياد دارم، بحثي پيش آمد در مورد سقط جنين. بحث پيرامون حق داشتن و يا حق نداشتن سقط جنين از طرف والدين بود و اين که اين حق براي کيست؟ پدر؟ مادر؟ دولت؟ و خلاصه اين بحث سري دراز داشت که حوصله ي نوشتنش را الان ندارم! شب که به خانه برگشتيم کمي به سروش کمک کردم که وسايلش را جمع و جور و بسته بندي کند. سروش مي خواست اسباب کشي کند به خانه اي تر و تميز تر! صبح امروز هم با صداي چسب زدن جعبه هاي کتاب از خواب بيدار شدم. تا ساعت حدود 30: 4 / 5 ، درگير اسباب کشي بوديم. يکي از دوستان سروش که فرزين نام دارد، آمده بو دکمک.

بعد از اسباب کشي، سروش رفت که فاينال زبان بدهد. حميد هم با دوست دخترش قرار داشت. فرزين هم رفته بود!

زنگي به يکي از دوستانم زدم. پسر مهرباني است. اسمش فرزان است. رفتم ميدان ونک با مترو. گشتي با هم زديم و رفتيم کافي شاپ. قهوه خوردم. حدود ساعت 30: 6 از هم جدا شديم و دوباره با مترو به نواب برگشتم. خانه ي جديد سروش نواب است. نزديک همان خانه ي قبلي. وقتي برگشتيم سروش خانه نبود. پياده در همان حوالي قدم زدم و کمي خريد کردم.

از صبح چيزي نخورده بودم. رفتم يک ساندويچ هات داگ خريدم. زني که با شوهرش آن جا را اداره مي کرد، کاسه اي آش نذري بهم داد. آش را که خوردم سير شدم. هات داگ را آوردم. سروش و فرزين خانه بودند.

خانه را تميز کرديم و بعد هم حدود ساعت 30: 10 ، 11 شب، حميد آمدخانه. حميد شام خورده بود. من و سروش و فرزين رفتيم شام بخوريم حدود 12 شب. شام کباب ترکي خورديم. خيلي خوشمزه بود. ذغال اخته هم خريدم.

برگشتيم خانه الان هم در خدمتيم!

چيزي ندارم که بگويم. انديشه هايم را نمي توانم مکتوب کنم. فقط روزمرگي و روزمرگي و روزمرگي ... رفتم، آمدم! ساعت فلان و ساعت بهمان!

خسته ام کمي. نمي دانم کجاي جهان ايستاده ام. نمي دانم!

اين بمان تا بعد ...

محمد فلاح نيا

22/6/86

Time : 1: 30am

(عکس از راست به چپ : فرزين - محمد فلاح نيا - حميد رضا شرافتی - سروش ثابت - فروغ بر ديوار! - مارکس!)

سفر تابستان 86 (قسمت ششم)

2009-08-22T01:49:00.002+04:30

درود

ديروز و ديشب اصلاً وقت نکردم بنويسم. صبح ديروز ساعت حدود 30: 10 بيدار شديم و بعد از خوردن صبحانه اي مختصر (شيريني و چاي و آب پرتقال) به خيابان انقلاب رفتيم و سري به کتاب فروشي ها زديم. کتاب هاي خوبي تهيه کردم. گيريم که در برابر اين همه کتاب و انديشه و فلسفه يِ قديم و جديد و مدرن و پست مدرن ، ديگر خودم هم نمي دانم چه کتابي خوب است يا بد! اما اکثرا يا کتاب هاي شعر بودند و يا درباره ي شعر.

نهار آش رشته خورديم با نون بربري! مسول انتشارات اختران بهم گفت:

درمورد آرتور رمبو مي خواهيم کتاب چاپ کني؟ چه دردي از ملت دوا مي شه؟ اختران کتاب هاي چپ زيادي چاپ کرده ...

بگذريم. تصميم گرفتم شيراز انتشار کتابم را پيگيري کنم. شايد رفتم سراغ حلقه ي نيلوفري!

عصر حميد گفت مي خواهد برود هتل! چون اين جا ناراحت است. دعواي خفيفي داشتيم! و رفت! هتل پيدا نکرد. فرزانه تماس گرفت. زنگ زدم با هم آمدند اين جا .

شب آذين آزادي آمد. شعرهايم را خواندم. تعدادي انيميشنِ کوتاهِ شاهکار بهم داد.

سروش که آمد فرزانه هم رفت. سروش کلاس آلماني مي رود سفارت اتريش. من و آذين و سروش رفتيم بيرون شام خورديم. حميد نيامد.

بعد از شام به خانه برگشتيم و تا ساعت 30: 3 صبح با سروش بحث مي کرديم...

صبح امروز انتخاب واحد دانشگاهم بود . با سروش رفتيم سايت کامپيوتر دانشگاه شريف. بعد از 3، 4 ساعت تلاش بالاخره موفق شدم انتخاب واحد کنم. ساعت 12 با "زارا مجديان" قرار داشتم در ورودی ِ ايستگاه مترو نواب. زارا از فعالان کمپين يک ميليون امضا است. زارا و جلوه جواهري با هم آمدند. رفتيم خانه يِ جلوه که همان اطراف بود. نهار خورش کرفس خورديم. هيچ وقت کرفس دوست نداشتم!

کلي هم گپ زديم و بحث کرديم. تعدادِ زيادي دفترچه گرفتم و تعدادي کتاب و فيلم. کتاب هاي نوشين احمدي خراساني. عصر ساعت 15: 4 قرار دارم با بچه ها که سري به بچه هاي کميته ي پسران بزنيم.

فعلا کمي عجله دارم.

اين بمان تا بعد !

محمد فلاح نيا

20/ 6/ 86

Time: 4:00 pm

(عکس: ديوار نوشته ای در خانه سابق سروش ثابت)

سفر تابستان 86 (قسمت پنجم)

2009-08-22T01:42:00.001+04:30

درود

الان تهران ، خانه يِ سروش هستم. امروز صبح کاشان در خانه يِ احسان بيدار شديم. صبحانه خورديم و در شهر گشتي زديم. در يکي از خانه هايِ قديميِ کاشان نوشيدني مخصوصي مي فروختند که بسيار لذيذ و عطش زا بود! دوباره به آن خانه رفتيم و از آن نوشيدني خورديم. دستور ساخت آن را در زير مي آورم :

عرق بيدمشک يک ليوان

عرق کاسني نيم ليوان

عرق بهار نارنج نيم ليوان

عرق نسترن نيم ليوان

گلاب يک استکان

زعفران سائيده نصف قاشق چايخوري

شکر به صورت شربت پخته شده نيم کيلو

آب تصفيه شده سالم 4 ليوان

هل سائيده يک قاشق چايخوري

20 روز مي توانيد در يخچال نگهداري کنيد!

ظهر وسايلمان را جمع و جور کرديم و ماشين را آورديم از پارکينگ و با هتل (خانه احسان) تصفيه حساب کرديم و نامه اي به يادگار به پاسداشت آن همه خوبي شان نوشتيم و کاشان را به مقصد تهران ترک کرديم.

تعدادي نشريه يِ کاج که نشريه ي داخلي کانون بود هم خريديم و از آثار منوچهر شيباني هم تعدادي عکس گرفتيم.

تهران شلوغ بود ، است و خواهد بود ! سروش خوب است، بود، خواهد بود (احتمالاً!) ...

فعلاً خسته ام. موبايلم را آقاي دزد زنگ زد و با دريافت 20 تومان مژدگاني به حميد پس داد!! اين لحظه ي شيريني بود!

فعلاً اين بمان تا بعد ....

محمد فلاح نيا

19/6/86

Time: 00: 30 am

(عکس:کاشان،خانه تاريخی احسان)

سفر تابستان 86 (قسمت چهارم)

2009-08-22T00:41:00.008+04:30

درود

صبح حدود ساعت 7 بيدار شديم. صبحانه خورديم و بعد از صبحانه دوباره در اتاق کمي چرت زديم. بعد از چرت زدن هم به طرف باغ فين حرکت کرديم. باغ فين جالب بود تا حدودي. اما تقريباً همه چيز بازسازي شده بود. دربِ عمارت هاي اصلي و موزه هم بسته بود. خارج از باغ، مغازه هايي بود که گلاب و عرقيات قمصر را مي فروختند. عرق دارچين خريديم که فکر کنم معجون دوست داشتي و عجيبي باشد.

بعد از باغ فين به تپه هاي سيلک رفتيم. ببينيم بالاخره نصب آقاي سپهري به کجا مي رسد!!!؟؟

بعد از سيلک به خانه يِ تاريخي احسان آمديم. خانه ي تاريخي احسان يک بناي زيباي بازسازي شده است که در اختيار يک NGO به نامِ کانونِ انديشه ي جوان سپهري است. کارگاه تئاتر، کتابخانه و يک موزه يِ آثارِ نقاشي منوچهر شيباني در اين جا داير است.آثارِ نقاشی و کتاب خانه یِ شخصیِ منوچهرِ شيبانی را همسرش به انجمن تقديم کرده است.

شاخه هاي تئاتر، سينما، جامعه شناسي، شعر، داستان و ... در اين انجمن فعال هستند. بچه هاي انجمن يک تيم هدف دار، جدي و تخصص يافته اند. البته تخصصي شده اند به مرور زمان.

صبح هنگامِ بازديد متوجه شديم که اين جا اتاق هم با قيمت هاي مناسب کرايه مي دهند... از خوشحالي در پوشت خود نمي گنجيدم!

بعد از ديدن مسجد جمعه و مسجد آقابزرگ سريعاً به هتل رفتيم ، تصفيه کرديم و به اين جا آمديم. الان در حياطِ خانه يِ احسان روي تخت هستم. شب آرام ،زيبا و دوست داشتني است. کنار حوضِ آب و آسمان کوير ... در خانه اي تاريخي ....

ظهر براي خريد و تهيه يِ ناهاري مختصر تا سرکوچه رفتم و برگشتم و بعد از مدتي متوجه شدم که تلفن همراهم را دزديده اند ... پکري عظيمي بود! اما سعي کردم سفر را به خودم و حميد تلخ نکنم. ولي واقعاً دردناک بود.

تمام آثار و ترجمه هايم را تايپ کرده بودم و روي فلش ذخيره کرده بودم تا به تهران ببرم و با انتشاراتي ها براي چاپ آثار مذاکره کنم.

يک نسخه هم روي حافظه ي گوشي ام ذخيره کردم بودم که اگر فلش مموري گم شد، باز هم يک نسخه داشته باشم! اما فلش مموري هميشه به موبايلم وصل بود. علاوه بر آن يک کليد کوچک عتيقه هم از بازار اصفهان خريده بودم که به موبايلم وصل بود! و همچنين بند گردني چرمي هم به گوشی ام وصل بود که خيلي دوستش داشتم.

اما خلاصه کنم! (چقدر هم خلاصه!) همه يِ اين ها با هم گم شدند! هر چقدر زنگ زدم کسي جواب نمي داد و بعد هم خاموشش کردند... خلاصه المي عظيم حاصل شد!

با اين حال عصر دوباره به گشت و سياحت پرداختيم تا کمي آسوده خاطر شويم. خانه هايِ تاريخيِ کاشان نمونه هاي نادري از معماري جهان هستند. خيلي بيشتر از آن که بتوانم وصف کنم زيبا بودند! گيج و گول و شيدا شده بودم در برابر آن همه زيبايي!

يک نوشيدني مخصوص خورديم در يکي از خانه ها که از ترکيب چند عرق گياهي حاصل مي شد. بيدمشک، بهار نارنج، گلاب و عرق هاي ديگري که يادم نيست + شربت زعفران+ شربت شکر و آب و تکه اي يخ! واقعاً لذيذ بود.

در باغ فين هم مرباي گلِ محمدي مي فروختند که شايد فردا دوباره برويم و تهيه کنيم ...

کاشان را دوست دارم. چون گرچه مردمش مذهبي اند ، اما با کمي نرمش به هيچ وجه اين جا اذيت نمي شويم. مغازه دارها و هتل دارها و خلاصه هر کس که به نوعي با مشتري ها و مسافرها سروکار دارد، مهربان و خوشرو است...

در حمامِ فين جلويِ مجسمه يِ امير کبير نوشته شده بود: محل شهادت اميرکبير!!!! شهادت!!؟؟ بگذاريد هواري بزنم!

بعد از بازديد از خانه ها و حمام سلطان احمد به خانه ي احسان برگشتيم و ماشين را برديم پارکينگ پارک کرديم و بعد پياده در شهر قدم زديم و شام خورديم و بعد برگشتيم خانه ي احسان آمديم.

آقاي "ساطع" که دبير انجمن است ما را به گپ و گفت کشيد و در مورد کارهاي انجمنشان و کارهاي فرهنگي در شيراز و اين که چگونه ما با انجمن و خانه ي احسان آشنا شديم، گپ زديم.

اين جا را فرهاد مهندس پور استاد دانشگاه و کارگردان تئاتر به من معرفي کرده بود. هفته يِ فيلمِ يونان و هفته يِ فيلمِ بيضايي با حضور خود بهرام بيضايي در اين کانون برگزار شده است.

مجله اي به اسم کاج دارند که احتمالاً فردا تعدادي از شماره هاي آن را مي خرم. مجله اي تخصصي و دوست داشتني.

آيدين آغداشلو، عمران صلاحي، منيرو رواني پور، بيضايي و ديگران که من نمي دانم از افرادي هستند که به دعوت اعضاي اين انجمن به اين جا آمده اند.

نقاشي هاي منوچهر شيباني را اولين بود که مي ديدم. مدرن، زيبا و دوست داشتني بود. اما عالي نبود. جايي حلقه يِ گم شده اي داشت. ذهني زيبا و خلاق و رنگ پردازي هايي گاه چنان خيره کننده که آدمي را به حيرت وا مي داشت. زن در آثارش حضور زيادي داشت.

احتمالاً فردا عکس هايي از تعدادي از آثار بگيرم.

آقاي ساطع ساده و مهربان و صميمي بود و کتابخانه يِ انجمن را به ما نشان داد که کتابخانه ي يک مارکسيست تمام عيار بود!!!! از مجله يِ مردم تا داستان هایِ چپ و شعرهاي شاملو و حکمت و نرودا و ...

سادگيِ بچه هاي اين انجمن و هدفمند و جدي بودن اين افراد قابل ستايش است. من آدمي نيستم که به اين راحتي ها از کسي يا چيزي تعريف کنم. به نظرم زيباترين چيز در مورد بچه ها اين است که هدف هاي بزرگي از آغاز داشته اند و دارند و همين عاملي برایِ موفقيتشان است. علي رغم هميشه، اين بار فکر مي کنم که هنور هم مي شود در تهران نبود و کارکرد و تأثير گذار بود و تأثير گذاشت بر حيطه ي فرهنگ!!

تا گاهِ ديگر بدرود ...

محمد فلاح نيا

17/ 6/ 86

Time : 12:00 pm

سفر تابستان 86 (قسمت سوم)

2009-08-22T00:21:00.003+04:30

درود

کاشان هستم. امروز صبح بعد از خوردنِ صبحانه هتل، پياده به طرفِ آثار باستاني اصفهان به راه افتاديم. باغ هشت بهشت و عمارت وسط آن را ديديم که بسيار بسيار زيبا بود! اصلاً بعضي چيزها را نمي شود توصيف کرد و با کسي قسمت کرد. بايد ديد، به خاطر سپرد و گذشت...

حتي دلم نمي خواست که عکس هم بگيريم! بعد از هشت بهشت، کاخ چهل ستون را ديديم. دلم مي خواست به موزه ي هنرهاي معاصر بروم، که تعطيل بود! من نمي دانم چرا بعضي از موزه هاي ايران روز جمعه تعطيل مي کنند! مگر غير از روز جمعه هم مردم فرصت مي کنند که به تفريح بروند؟؟ و يا موزه ها را بازديد کنند؟

نقاشي هاي کاخ چهلستون خيلي خيلي جالب و قابل بحث بودند. آثار ميرزارضاعباسي که تازگي ها عجيب، به او علاقه مند شده ام را ديدم. بعد از چهلستون به ميدان نقش جهان رفتيم. دوباره گشتي در بازار زديم و مهسا آمد و با هم سه تايي (من و حميد و مهسا) به طرف مسجد جامع رفتيم. هميشه دوست داشتم مسجد جامع را ببينم. موزه اي از سبک هاي مختلف معماري ايراني! شاهکاري تمام عيار!

در اصفهان همه يِ کارها با رشوره و شيريني و اين چيزها حل مي شود! گنبد نظام الملک را بسته بودند و فرش انداخته بودند براي مراسم ماه رمضان. 1500 تومان به يک دربان پول داديم تا ما را فرستاد داخل و در را دوباره از پشت قفل کرد و بعد دوباره آمد ما را بيرون آورد!!! مسجد را هم ساعت 12 مي خواستند تعطيل کنند!!! نمي توانستيم سر حوصله لذت ببريم.

بالاخره محراب الجاتيو را هم ديدم که به غايت زيبا بود و بسياري زيبايي هاي ديگر، که در وصف نگنجند هم رؤيت شد! بعد از اينکه بالاخره از مسجد بيرونمان کردند، به طرف هتل رفتيم. تصفيه حساب کرديم. ماشين را از پارکينگ بيرون آورديم و رفتيم نهار خريديم (کوبيده + برياني!) و روي پل خواجو نشستيم نهار خورديم. نهارِ خيلي چربي بود. اولين باري بود که برياني مي خوردم. غذايي نيست که دوباره امتحان کنم، اما به هر حال چون غذاي سنتي اصفهان بود، امتحان کردم.

روي پل خواجو نهار خوردن هم لذتي داشت براي خودش! مهسار را به خانه رسانديم و راهي ابيانه شديم. ابيانه براي چند ساعتِ اول، زيبا و دوست داشتي و غريب بود. پيرزناني به ظاهر مهربان، به زور مي خواستند به آدم لواشک و برگه زرد آلو و گلابي بفروشند. 5 تا گلابي را خريديم 1000 تومان و کلي حال کرديم! خوشمزه و آبدار بودند...

انگور قرمز و سيب گلاب هم فروخته مي شد. بر پدرِ چين لعنت که مغازه هاي ابيانه هم به جاي محصولات دستيِ مردمِ همان محل، زيور آلات و شال هاي چيني داشتند!!!

در مورد ابيانه حرف زياد دارم. همين قدر بگويم که موقع خروج از ابيانه به کلي اعصابم به هم ريخته بود.

اولاً که اگر جزء استان اصفهان نبود، هيچ معروفيتي پيدا نمي کرد. بعد هم اين که 80 درصدِ بناها ترميمي بودند و يا اصلاً جديداً ساخته شده بودند ولي با ظاهري قديمي!بعد هم اين جا را با اسمِ قديمی ترين روستایِ ايران بهت معرفی می کنند!اين يعنی کلاه شرعي!

يک نوشيدني خوردم آن جا به اسم "آب برگه!" که آب و برگه ي زرد آلو بود که فکر نکنم هرگز دلم براي طعمش تنگ شود!

پول چيزي بود که روابط بين مردم ابيانه و مسافران را بسيار تحت تأثير منفي قرارداده بود!!!

مذهب هم که به طرز مسخره و مضحک و وقيحي آن جا به شدت حضور داشت!

مجموعه یِ اين ها و چيزهایِ ديگر باعث شد که ابيانه را هر چه سريع تر ترک کنيم و به کاشان بياييم.کاشان اول هتل پيدا کرديم و بعد هم برایِ صرفِ شام رفتيم به يک غذافروشی.خوشبختانه در کاشان هنوز برخوردِ بدی از مردم نديديم.همه چيز تا الان خوب است.جز مذهب و جوانانِ موتورسوار که البته خودمان تا حدی به اين چيز ها عادت داريم.

الان هم هتل هستم و رویِ تخت دراز کشيده ام.

اين بمان تا بعد.

محمد فلاح نيا

16/6/86

Time: 10:46pm

(*عکس ها به ترتيب از بالا به پايين: ابيانه - ديوار نگاره کاخِ چهل ستون اثر ميرزا رضا عباسی – مسجد جامع اصفهان – بخشی از سقف کاخ هشت بهشت اصفهان)

سفر تابستان 86 (قسمت دوم)

2009-08-22T00:11:00.002+04:30

درود

ديشب بعد از نوشتن، با حميد رفتيم سي و سه پل ... هتل ما نزديک سي و سه پل است. آب، آبشار، دريا و به ويژه رودخانه هاي آرام و بزرگ، هميشه براي من آرامش بخش است... فکر کردم اگر با کسي که به او عشق مي ورزيدم و او هم مرا دوست داشت و واقعاً دوست داشت، همراه بودم، چقدر به ما خوش مي گذشت!

ديروز عصر (عصر شب) حدود 30: 7 به اصفهان رسيديم. مهسا فروغي شاعر و دانشجوي معماري اصفهان است. آمد پيش ما و با هم رفتيم هتل بگيريم . بعد از پيدا کردن هتل هم رفتيم شام خورديم.

کلاً فرهنگ مردم خيلي با آن همه چيزي که ما انتظار داريم، فرق مي کند. تاکسي ها اگر بفهمند غريبه اي (که حتماً مي فهمند از روي لهجه!) بلافاصله مي خواهند سرت کلاه بگذارند. مسير 450 توماني را 2000 تومان مي گيرند!

مغازه دارها هم دست کمي ندارند! بعضي برخورها هم کلاً زننده و برخورنده است! خلاصه صميمي و گرم، به هيچ وجه نيستند... البته شايد اگر دوست اصفهاني داشتيم، جور ديگري قضات مي کردم . اما به عنوان غريبه ...

امروز صبحانه را در هتل خورديم . قرار بود مهسا بيايد و با هم برويم آثار تاريخي را ببينيم. مهسا خبر داد که بهزاد و طاهره هم اصفهانند. رفتيم بچه ها را ببينيم. خيلي خوشحال شدم از ديدنشان، اما وقت زيادي صرف شد. بهراد تصميم داشت به ياسوج برود و ما تا ترمينال رسانديمشان. بعد از جداشدن از بهزاد و طاهره (حدوداً 11 صبح!) به طرف جلفا رفتيم. کليساي وانک را وقت کرديم ببينيم. نقاشي هاي کليساي وانک حقيقتاً زيبا و قابل بحث بودند.تلفيق عجيبي از نقاشي به سبک غربي و نقاشي و هنر ايراني.رنگ هاي زنده ي هنر غربي در کنار رنگ هاي پخته ي ايراني.

عکس برداري ممنوع بود... تابلويي از مريم و مسيح در موزه بود که متعلق به قرن 17 ميلادي بود و مريم و مسيح را کاملاً ايراني کشيده بودند. کاملاً ايراني! مريم لباس ايراني چين دار، ابروهاي پيوسته و پوست سبزه و چشم و ابروي کاملاً ايراني داشت. مسيح هم کودکي کاملاً ايراني بود. ابروهاي پيوسته، پوست سبزه و چهره اي ايراني داشت... اما خب آن جا هم همان برخوردهاي نامهربانانه يِ سرد رواج داشت!!!

ظهر ناهار را در يک غذاخوري سنتي خورديم. غذاي بدي نبود. به ويژه سالاد خيلي خوشمزه اي داشت!

بعد از ناهار مهسا را به خانه رسانديم و خودمان آمديم هتل و استراحت کرديم. ساعت حدود 6 بيدار شديم و بعد دوباره رفتيم دنبال مهسا و به ميدان نقش جهان رفتيم. کاخ چهل ستون تعطيل بود. ساعت 55: 5 تعطيل مي کنند! مسجد شيخ لطف الله تعطيل بود ! عالي قاپو تعطيل بود! و خلاصه دردسرتان ندهم توانستيم مسجد شاه را ببينيم و بازار و بازار قيصريه را ... غير از مواقعي که بايد با مغازه دار ها سروکله مي زديم، همه چيز خوب بود. براي شام، دوباره به جلفا رفتيم... شبِ جلفا زيباست. در يک غذا خوري خيلي خوب شام خورديم. اسمش Arabo است. کافي شاپ و غذافروشي ... پيتزاهاي خيلي خوشمزه اي داشت.

بعد هم به يک مغازه رفتيم و کمي خريد کرديم. گردنبند و عروسک شني. فروشنده يِ مغازه دو تا خانم بودند که تقريباً تنها فروشنده هاي مهربان اصفهان بودند که ما ديديم! با حوصله ، خوش برخورد واحترام نگه دار! و البته گران فروش!

بعد از خريد دوباره مهسا را به خانه رسانديم و آمديم هتل و ماشين را در پارکينگ گذاشتيم و با حميد رفتيم روي سي و سه پل قدم زديم ... زيبا ، آرام و دوست داشتني بود ...

الآن هم در هتل هستيم ...

فعلاً اين بمان تا بعد ...

محمد فلاح نيا

15/6/86

Time: 00: 30am

(*عکس: کليسای ِ وانک)

سفر تابستان 86 (قسمت اول)

2009-08-21T23:48:00.004+04:30

درود

اصفهان هستم. شهري که هر چقدر بخواهيد، زيباست. اما فرهنگ و مردمي دارد که من دوستشان ندارم. به اندازه ي کافي همه يِ ايرانيان (به خصوص در شهرهاي بزرگ) اختلافات کوچک و پوچشان را بزرگ را بزرگ مي کنند و از هيچ کوششي در تخريب يکديگر نمي کنند، چه برسد به اين که لهجه شان هم با ديگران فرق کند!

مذهبي ، اهل آن جور تفريحالتي که شيرازي ها هستند، به هيچ وجه نيستند. رستوران هاي آنچنان تعريفي ندارند. مذهبي اند، آن هم چه مذهبي! بيا و تماشا کن!

البته مسافرانِ زيادِ هر روزه هم در فرهنگ شهر تأثيرِ بسيار گذاشته اند . بارِ چندمي است که به اين شهر مي آيم. اما آخرين باری که آمده بودم، کودک بودم و خيلي چيزها را نمي ديدم و نمي فهميدم...

به هر حال اين شهر بسيار بسياز زيباست! نمونه اي کامل از يک شهر افسانه ايِ هزار و يک شب! با بناهايي بسيار زيبا...

صبح که از شيراز حرکت کرديم، ابتدا به طرف آبشار مارگون حرکت کرديم. آبشار مارگون زيبا، ديدني و دوست داشتني است! فعلاً اين بمان تا بعد!

محمد فلاح نيا

14/6/86

Time: 10:35am

(*عکس ها: آبشارِ مارگون،سی و سه پل – عکاس : حميد رضا شرافتی)

2009-03-03T07:02:00.005+03:30

(سفر نامه جنوب –بخش پنجم و پايانی)

درورد

ساعت: 2:10pm

ديروز عصر بليط به مقصد ِ شيراز تمام شده بود و ما برای ِ امروز بليط گرفتيم.ديروز بعد از خوردن ِ نهار ،اطراف ِ کارون و پل فلزی گردش کرديم و بعد هم چون می خواستطم تا عصر برای ِ تهيه بليط صبر کنيم،در ساحل ِ کارون زيلو پهن کرديم و زير ِ سايه ی ِ درخت ها استراحت ِ کوتاهی کرديم.باران ِ بهار باريدن گرفت و ما به هتل پارس ِ اهواز رفتيم و در لابی ِ هتل ، سفارش ِ بستنی داديم و منتظر شديم تا باران بند بيايد.بيش ترين مشکل ِ ما در اين راه پيمايی ها ، بسته ی ِ سنگين ِ سوغاتی های ِ حميد بود.کوله ی ِ من هم سنگين است و چون استاندارد ِ سفر نيست،اذيتم می کند.از هتل پارس که بيرون رفتيم،دوباره از روی ِ فلزی عبور کرديم و بعد به مقصد ِ ترمينال تاکسی گرفتيم.در ترمينال متوجه شديم که بليط به مقصد ِ شيراز تمام شده.بليط برای ِ امروز گرفتيم و دوباره با همان بار ها،به اهواز آمديم تا اطراف ِ نادری که مرکز ِ شهر است،هتل بگيريم.مهمان سرا ها خيلی دور و پرت بودند و ما بنا به دلايل ِ امنيتی هتل گرفتيم.کلا اهواز شهر ِ نا امنی است.همه عربی صحبت می کنند.از مردم ِ اين جا که در حق ِ ما نا مردی ِ تمام به خرج می دهند،متنفرم!اما خاطراتم در اين شهر را دوست دارم.آن قدر خاطراتم را دوست دارم که در بدو ِ ورود به اهواز،گريستم.ديشب بعد از تهيه ی ِ هتل،لباس هايمان را عوض کرديم و برای ِ تفريح رفتيم کيان پارس.در پاساژ های ِ کيان پارس، کيف هايمان را بر رسی می کردند!چون چند وقت پيش در اهواز بمب گذاری شده.البته در همه ی ِ پاساژ ها اين طور نبود.در يکی از پاساژ ها کمی خريد کرديم و بعد در همان خيابان قدم زديم و آخر ِ سر هم برای ِ صرف ِ شام به "پارس استار" رفتيم.من غذايش را خيلی دوست دارم.پيتزا،قارچِ سوخاری ، سالاد و نوشابه سفارش داديم.خيلی خوشمزه بود!

در اين شهر کلا هر کجا که سر و کارت با مردم است،بايد کلی اعصاب خوردی داشته باشی!از بعضی لحاظ خيلی عقب مانده هستند.رستوران ها و کافه ها اکثرا دو طبقه هستند و طبقه ی ِ بالا فقط مخصوص ِ خانواده هاست و به هيچ وجه حتی اگر جا نباشد نمی گذارند مجرد ها به طبقه ی بالا بروند.خيلی به آدم بی احترامی می کنند.برای ِ مغازه دار ها،رانندگان ِ تاکسی، فروشنده ها و هتل دار ها اصلا ادب و مهمان نوازی مفهومی ندارد!اگر ظاهرت کمی متفاوت باشد،مدام متلک بارت می کنند.من هيچ وقت ناسيوناليست نبودم،نژاد پرست هم نبودم.اما هر بار که به اهواز می آيم و وضعيت ِ اعراب ِ ايران را می بينم،تمام ِ سيم پيچی هايم قاطی می کنند.قصد ِ توهين ندارم ،اما انگار اين ملت از ايران جدا هستند.قوانين ِ بدوی خودشان را دارند.غريب نواز نيستند.در ميان ِ آن ها احساس ِ امنيت نمی کنی.تو را از خودشان نمی دانند و پيش داوری های ِ خودشان را در مورد ِ همه چيز دارند.زنان ِ بد بختی هم دارند که آدم دلش به حالشان می سوزد.به شدت مرد سالارند و دزد و زور گير هم زياد دارند.خلاصه اصلا در اين شهر احساس ِ امنيت نمی کنيد.يادم می آيد چند وقت ِ پيش سازمان ِ امور ِ توريستی ِ استراليا، به توريست های کشورش برای ِ رفتن به سه استان ِ ايران هشدار داده بود.سيستان و بلوچستان،خوزستان و کرمان!

شب که به هتل برگشتيم از فرط ِ خستگی بلافاصله خوابمان برد.صبح ساعت ِ 9 بيدار شديم.رفتيم فلکه ی ِ شهدا و در کافه ی ِ سيب ِ نقره ای صبحانه خورديم.من آب هويج بستنی خوردم و حميد آب پر تقال بستنی.راستی ديشب در کيان پارس يک شعبه از محصولات ِ انار ِ محمد بود که محصولاتی مانند بستنی ِ انار،شيک ِ انار،ژله ی ِ انار،لواشک ِ انار و آب انار دارد...بستنی هايش خيلی خوشمزه بود.چاشنی ِ بستنی،رب ِ انار بود که خيلی حال داد!

امروز بعد از خوردن ِ به اصطلاح صبحانه در کافه ، اطراف ِ بازار ِ امام و پاساژهای ِ نادری و پل فلزی گردش کرديم.مثل ِ هميشه سری هم به کتاب فروشی ِ رشد زدم. مثل هميچه گلچينی از کتاب های ِ خوب داشت!زياد پول نداشتم که کتاب بخرم.فقط يک کتاب خريدم به اسم "دختری با گو شواره ی ِ مرواريد" نوشته ی "تريسی شواليه" و ترجمه ی گلی امامی که نشر مرکز هم چاپ کرده.دختری با گوشواره ی مرواريد، نام ِ تابلويی است از "ورمير" .فيلمش را در خانه دارم،اما هنوز نگاه نکرده ام.کتاب ِ خوبی است.ابتدای ِ داستان را خواندم.داستان ِ همين دختر است که برای ِ مستخدمی به خانه ی ِ ورمير می رود و باقی ِ قضايا و تابلو کشيده می شود!

هوا گرم است.الان در لابی ِهتل با آستين کوتاه و شلوار ِ کنفی نشسته ام.ساعت ِ حرکتمان 7 عصر است و ما بايد تا آن موقع ،يک جوری سر ِ خودمان را گرم کنيم.

حميد هم تعدادی کتاب خريد.کتابی با نام ِ شب ِ هزار و دوم ،نوشته ی تورج ِ رهنما و طرح هايی از اردشير ِ رستمی.کتاب ِ بدی نيست.تعدادی کتاب ِ ديگر هم می خواستم بخرم که بنا بر پاره ای مسايل ِ مالی نتوانستم!تا همين الان از حميد 75000 تومان وام گرفته ام!هر دويمان خيلی خسته هستيم.اما از سفرمان نا راضی نيستيم.حميد در حال ِ عکس گرفتن از من و هنر نمايی کردن است!هنوز هم نمی دانم تا شب که در اتوبوس می نشينيم و اصلا فردا که به شيراز می رسيم،چه اتفاقاتی پيش خواهد آمد.فقط می دانم که سفر ِ خيلی خوبی بود.

چند بار در اهواز به ياد ِ دوستانم افتادم و در چشمانم اشک جمع شد.بيش تر از همه ياد ِ پريسا با من بود.ديشب هم هاشم زنگ زد.لحنش عجيب،مهربان بود.بعد از خدا حافظی،نيم ساعت روی ِ تخت ِ هتل ولو شدم و گريه کردم.خودم هم البته درست نمی دانم چرا!!؟

هنوز به شيراز بر نگشته ،به فکر ِ امتحان ِ جمعه ی مکانيک سيالات هستم!

اما ملالی نيست.

سفر ِ خوبی بود.

و تمام!

محمد فلاح نيا

8/1/85

(عکس:1-من و حميد2-من در لابی هتل،در حال ِ سفر نامه نويسی)

2009-03-03T06:46:00.005+03:30

(سفر نامه ی ِ جنوب –بخش ِ چهارم)

درود

ساعت: 2:20 pm

در شوش بعد از گردش در شهر به هتل رفتيم و آدرس ِ يک غذل فروشی ِ مناسب را برای ِ شام گرفتيم.يک کلوچه ی مخصوص در شوش می پزند که گرد است و قطری در حدود ِ 10 سانتی متر با ضخامتی نازک دارد. وسط کلوچه خرماست و روی آن هم کنجد می ريزند.کلوچه را مثل نان ِ سنتی به بدنه ی تنور می چسبانند تا پخته شود.به مقدار ِ خيلی کم،زيره هم در بين خرما ها هست.در کل برای ی امتحان کردن، بد نيست.

از اطراف ِ آثار ِ تاريخی ِ شهر تعدادی کارت پستال خريديم.عصر باد می آمد و در شهر گرد و خاک بلند شد.شب هم باران گرفت.اطراف ِ هتل به يک فست فود به نام ِ پيتزا تاپ رفتيم که غذای ی خيلی معمولی داشت.شب به هتل برگشتيم ،حمام کرديم و خواب ِ خوبی داشتيم.

صبح بعد از خوردن ِ صبحانه در هتل، در خيابان های ِ اطراف کمی قديم زديم و قيمت ِ بليط ِ اهواز را پرسيديم.در شوش هم اکثرا عرب بودند و با هم عربی صحبت می کردند.اما مهمان نواز تر از خرمشهری ها و اهوازی ها بودند!

با ماشين ِ سواری تا اهواز يک ساعت راه بود و کرايه ی ِ هر نفر هم 2000 تومان بود.با سواری به اهواز رفتيم.هوا ابری بود و جاده سبز و زيبا.در اهواز طبق ِ معمول هميشه،در بدو ِ ورود با راننده تاکسی های ِ نامرد دعوا داشتم و اعصابم را خرد کردند.واقعا که ملت ِ غريبی هستند اين قوم!!!

رفتيم کيان پارس از خود پرداز، پول گرفتيم و الان هم در رستوران ِ "ريور سايد" هستيم.نهار را اين جا خورديم.بالاخره در اين سفر ِ جنوب، قليه ماهی خوردم!بد نبود.

اهواز که آمدم به ياد ِ خاطراتم در اين شهر،دلم گرفت.الان هم می رويم پل فلزی تا گشتی بزنيم و شايد هم برويم خيابان ِ نادری و بازار ...

الان که مغازه ها تعطيل هستند.تا عصر بايد يک جوری خودمان را سر گرم کنيم تا بعد برويم برای ِ شيراز بليط بگيريم.

محمد فلاح نيا

ساعت : 2:28pm

7/1/85

(عکس ها:1-شوش هتل نصر.2-اهواز و قليه ماهی و سفر نامه نويسی.3-اهواز پل فلزی)

2009-03-03T06:32:00.004+03:30

(سفر نامه ی ِ جنوب-بخش ِ سوم)

درود

ساعت: 1:50 pm

آخرين بار که نوشتم ،دو روز پيش در لابی ِ هتل کيوان بود.آن روز هتل پيدا نکرديم که اتاق ِ خالی داشته باشد.به يک مهمان سرا رفتيم.البته شانس آورديم که تميز و مرتب بود.يک اتاق ِ سه تخته داشت که شبی 9000 تومان کرايه می داد.عصر ِ ان روز دوباره رفتيم اروند کنار.ماهی ِ کبابی خورديم.فلافل هم خورديم و کلی هم حال کرديم.صبح ِ روز ِ بعد رفتيم خرمشهر.خرمشهری هايی که من ديدم اعرابیّ بسيار مذهبی و بسيار نامرد بودند!يک عرب ّ مسافر کش ، کرايه ای 200 تومانی را از من 800 تومان گرفت.و بعد هم کلی دور تر از راه اهن من را با آن همه وسايل پياده کرد.

با قطار به شوش رفتيم.من خسته بودم و چون اساس ِ سرماخوردگی می کردم،شربت ِ ديفن هيدرامين کامپاند خوردم که خيلی خواب اور بود.حميد شب ِ قبل کولر گازی را روشن گذاشته بود!

خلاصه يک استراحت ِ مفصل در قطار کردم .نهار هم جوجه کباب خورديم در قطار.از خرمشهر تا شوش در حدود ِ 6 ساعت راه بود و کرايه هر نفر هم 900 تومان بود.ايستگاه ِ راه آهن ِ شوش بيش تر به يک خرابه شباهت داشت تا به يک ايستگاه ِ قطار!در حدود ِ يک کيلومتر پياده رفتيم تا به تاکسی رسيديم.با تاکسی به شهر ِ شوش رفتيم و هتل گرفتيم.هتل ِ نصر.کرايه ی ِ يک اتاق ِ دو تخته با سرويس برای ِ هر شب،25000 تومان بود.هتل ِ تميزی بود.اما در دست ِ تعمير بود.

عصر در شوش به گردش پرداختيم!به محوطه ی کاخ ِ آپادانا و قلعه ی ِ فرانسوی ها(موزه ی آجر) و موزه ی شوش رفتيم.سری هم به مقبره ی دانيال زديم.

الان در رستوران هستيم.نهار را آوردند.بقيه را بعد ادامه می دهم.

محمد فلاح نيا

ساعت: 2:02pm

8/1/85

(عکس ها:1-ايستگاه ِ قطار ِ خرمشهر.2-من که تب داشتم در قطار!3-کاخ ِ آپادانا شوش)

آبادان- خرمشهر

2009-03-03T02:55:00.009+03:30

(سفر نامه ی ِ جنوب- بخش ِ دوم)

ساعت 1:26pm

درود

ديروز روز ِ خوب و زيبايی بود.نهار را در يک فست فود ِ تميز با غذا های ِ خوشمزه خورديم.فست فود ِ حکيم.هات داگ و سالاد ِ ايتاليايی.سالاد ِ خوشمزه ای بود.گوشت و مرغ و سبزيجات و سيب زمينی و ... داشت ،که در مجموع خوشمزه شده بود.هتل ِ مناسبی هم به ما اتاق داد که هزينه ی ِ اتاق با حمام و صبحانه در مجموع 23200 تومان شد.اسم هتل آزادی است.

شب اطراف ِ اروند رود و بازار ِ مرکزی ِ آبادان گشت و گذاری کرديم و مقداری هم خورده ريز خريديم.

تعدادی کراوات خريدم.برای خودم و هديه دادن!ديروز خيلی خيلی روز ِ خوبی بود.عصر در يک کافه قهوه خورديم.هوا عالی بود.شب هم قصد کرديم که قليه ماهی بخوريم که هيچ جا گيرمان نيامد!اما سر ِ شب يک ماهی کبابی خورديم که در عکس می بينيد!نگاه به کثيفی ِ آشپزش نکنيد،خوشمزه بود!در بازار هم که قدم می زديم،چند تا فلافل ِ اصل ِ آبادانی رو داغ داغ خورديم!

شام همبر گر خورديم و سالاد.آخر ِ شب هم بعد از قدم زدن های ِ بسيار و لذت بخش ، خيلی راحت و زود خوابيديم.صبح که بيدار شديم، بعد از خوردن ِ صبحانه آبادان را به مقصد ِ خرمشهر ترک کرديم.تقريبا از همه جای ِ آبادان می شود به مقصد ِ خرمشهر تاکسی گرفت و با هزينه ای کم تر از هر نفر 500 تومان به خرمشهر رفت.فاصله ی بين ِ خرمشهر و آبان در حدود ی 15 دقيقه است.هنگام ِ رفتن،راننده ای نامرد از هر نفر 500 تومان گرفت و در برگشت،راننده از راه آهن ِ خرمشهر تا آبادن،فقط 300 تومان از هر نفر گرفت.خرمشهر فقط يک هتل داشت که آن هم اتاق نداشت.رفتيم راه آهن تا برای ِ هر مقصدی که بليط موجود باشد، بليط ِ قطار تهيه کنيم.اما آن جا هم به در ِ بسته خوريدم!بليط تمام شده بود!برای ِ روز ِ بعد به مقصد ِ شوش بليط گرفتيم و دوباره به آبادان برگشتيم.خرمشهر گرم بود و شهر هم رسما دست ِ سپاه بود!يعنی بيش تر سپاه و بسيج آن جا غرفه داشتند و ملت هم زائران ِ شلمچه بودند!خلاصه ضد ِ حال بود.

کلا مردم ِ خرمشهر بسيار بسيار مذهبی و متعصب هستند.در صورتی که مردم ِ آبادان گرم و صميمی اند.

الان آبادان هستيم.هتل گيرمان نيامد.در رستوران ِ هتل کيوان نهار خورديم و الان هم همين جا نشسته ايم.اطلاعات ِ هتل گفته که شايد،شايد و شايد ساعت ِ 2 بعد از ظهر که ساعت ِ چک آوت ِ هتل است ،اتاق خالی شود.در کل اخبار ِ هتل اميد وار کننده نيست.اما ملالی نيست!هر چه بادا باد!فعلا که به ما خوش می گذرد!

از حميد ممنونم که همراهم شد...

محمد فلاح نيا

ساعت: 1:55pm

5/1/85

(عکس ها:3-در حال ِ سفر نامه نويسی!2-طريقه درست کردن ِ ماهی کبابی!1-طريقه خوردن ِ ماهی کبابی!)

آبادان

2009-03-03T02:44:00.003+03:30

(سفر نامه ی ِ جنوب-بخش اول)

ساعت 8:10 am

درود

ساعت 7 صبح به آبادان رسيديم.هوا خوب است.در اتوبوس خوب نخوابيدم.ظاهرا حميد را هم اذيت کرده ام.به چند هتل و مهمان خانه سر زديم.الان هم در صبحانه خوری ِ يک هتل هستيم.صبحانه سفارش داديم.صبحانه ی ِ کامل از قرار ِ هر نفر 1800 تومان به اضافه ی ِ 15 % سرويس ِ هتل و 2 % هم عوارض ِ شهر داری.

فعلا همين.خسته ام و اصلا دوست ندارم به چيز های ِ بد فکر کنم.فقط می خواهم از اين سفر ِ دو نفری و اين صبحانه ی ِ دو نفری لذت ببرم.

محمد فلاح نيا

4/1/85

(عکس:اروند رود)

2008-12-08T00:21:00.003+03:30

(سفر نامه ی ِ استانبول –بخش ِ دهم-پايان)

ساعت:10:30am
درود

الان که می نويسم ايران هستم در دانشگاه.بعد از آخرين نوشته در ترکيه،ديگر فرصت نکردم که بنويسم.مراسمِ بازديد از يالوا کاستی هايی داشت،اما بد نبود و خاطره انگيز هم بود.در مسير ِ رفتن ،با راهنمای ِتور ِ پير زن های ِ ايرانی،خانم ِ فريبا عرب،مشاعره کردم و چون برنده شدم،فريبا برايم جايزه خريد.يک کلت ِ دکوری ِ دست ساز با دسته ی ِ چوبی ِ صدف کاری شده به قيمت ِ 35 پول ِ ترکی.در برگشت هم برای ِ گروه،آواز ِ گل ِ گلدون و شعر ِ خاله سوسکه رو خوندم و جوک ِ شيرازی هم گفتم!به همين خاطر،خودم و خانواده ام به صرف ِ قهوه ترک و آب پر تقال مهمان شديم.
راستی يادم رفته بود بگويم،شبی که با خانواده به ميدان ِ تقسيم رفته بوديم،شام را در يک رستوران ِ محلی در همان نزديکی خورديم که خيلی خوش گذشت.يک رقاصه ی ِ عربی با آهنگ ِ نوازندگان ِ دوره گرد،می رقصيد و مجلس را گرم می کرد.آن جا يک سرای ِ سر بسته بود که چند غذا فروشی در آن وجود داشت.کلا خيلی خوش گذشت.
مشروب ِ راکی را هم امتحان کردم.ظاهرا عرق ِ رازيانه است که نوشيدنی ِ سنتی ترکيه است .خيلی تند،گيرا و سوزنده است.
مردمی که آن جا بودند،به خصوص توريست های ِ اروپايی خيلی به رقاصه شاباش داند.او روی ِ ميز می رفت و با لوندی می رقصيد.البته به هيچ وجه زيبا نبود!
در ميدان ِ تقسيم چند پسر ِ ترنس هم ديدم.
فردای ِ آن شب هم که رفتيم يالوا و باقی ِ قضايا...
از يالوا که بر گشتيم،بعد از کمی استراحت،با مادر و پدر برای ِ خريد به خيابان های ِ اطراف ِ هتل رفتم.در ترکيه ذرت ِ درسته را پوست می گيرند و در ديگ های ِ بزرگ ِ آب جوش می پزند و با يک انبر ِ بلند ِ فلزی از ديگ بيرون می آورند ،نمک می زنند و 1 پول ِ ترکی می فروشند.يکی خريدم،خيلی چسبيد.
فردای ِ آن شب ساعت ِ 6 صبح بيدار شديم،صبحانه خورديم و منتظر شديم تا ماشين بيايد و انتقال ما به فرودگاه را انجام دهد.
وسط ِ راه،يادمان آمد که دوربين ِ عکاسی را در هتل جا گذاشته ايم.حال گيری ِ بدی بود.همه ناراحت شديم.احتمال داشت که به خاطر ِ ترافيک نشود برگشت.اما به هر زحمتی که بود بابا از ماشين پياده شد ،و در آخرين لحظات به همراه ِ دوربين در فرودگاه به ما ملحق شد.ساعت ِ3:45pm به وقت ِ ايران به تهران رسيديم.پرواز ِ شيراز ساعت ِ 7pm بود.در فرود گاه مانديم.با ان وضعيت ِ مسخره ی فرودگاه ِ مهر آباد که حتی جا برای ِ نشستن هم به قدر ِ کافی ندارد.
بالاخره به شيراز رسيديم و فردای ِ آن شب هم به استهبان آمدم.فعلا حرف ِ ديگری نيست...
اين بمان تا بعد...

ساعت:10:46am
4/7/84
محمد فلاح نيا
(عکس:خليج ِ گلدن هورن)

2008-12-08T00:17:00.001+03:30

(سفر نامه ی ِ استانبول –بخش ِ نهم)

ساعت:2:17pm
درود

ديروز فرصت نکردم بنويسم.از صبح که بيدار شدم،به يک سنترِ بزرگ به اسم ِ مترو سيتی رفتيم.از صبح تا ساعت ِ چهار آن جا بوديم.خيلی بزرگ بود.مقدار ِ کمی خريد کرديم.در يک طبقه ازآن بيش از 50 غذا فروشی بود.نهار را در يکی از آن غذا فروشی ها خورديم.خيلی خوشمزه بود.سيب زمينی،گوشت،مرغ، سالاد و...بعد هم بستنی های ِ خوشمزه ی ِ مک دونالد با طعم ِ کارامل خورديم.
عصر هم به ميدان ِ استقلال و خيابان ِ تقسيم رفتيم.که مجسمه ی آتاتورک و رضا شاه را آن جا در کنار هم ساخته اند.خيابانی بود شبيه به شانزاليزه ی پاريس.
امروز هم از صبح به يک منطقه ی توريستی به اسم ِ "يالوا" آمده ايم.که چشمه های آب ِ گرم و استخر و جنگل دارد.در نزديکی ِ استانبول در جاده ی ِ استانبول-آنکارا است.بخشی از راه را با کشتی آمديم.در اتوبوس،مشاعره کردم و شعر خواندم.شعر حافظ: اگر شرای خوری جرعه ای فشان بر خاک...
هم سفرانمان اکثرا در مورد ِ احمدی نژاد و ايران صحبت می کنند،اما هيچ کس نمی گوطد چه بايد کرد...همه فقط می گويند اين طوری هست و حسرت می خورند...
يک گروه ِ 10 نفره زنان ِ مسن ِ ايرانی ِ مقيم ِ آمريکا به همراه ِ راهنمايشان ،در بازديد از يالوا با ما همراهند.من را خيلی دوست دارند...چون سال ها از ايران دور بوده اند و شعر هايی که من خواندم آن ها را به ايران برد....
فعلا اين بمان تا بعد...

محمد فلاح نيا
28/6/84
(عکس:يالووا)

2008-12-08T00:09:00.001+03:30

(سفر نامه ی ِ استانبول –بخش ِ هشتم)

ساعت: 8:05pm
درود

الان که می نويسم،در اتاق ِ هتل هستم.بچه ها خشته بودند،خوابيدند.ديروز بعد از بازديد از خليج ِ گلدن هورن که در بخش ِ اروپايی قرار دارد،به هتل برگشتيم وبعد از کمی استراحت،برای ِ صرف ِ شام با مونوريل به يک رستوران رفتيم.هتل ِ ما درست روبروی ِ يک ايستگاه ِ مونو ريل(قطار ِ رو زمينی) است و اين خيلی خوب است.چون در عرض ِ 5 دقيقه ،نصف ِ شهر را طی می کنيم. هر بليط ِ مونو ريل،1.1 يتله است.
ديروز در جاهای ِ شلوغ ِشهر ديدم که جوانان ِ ترک،به صورت ِ مخفی ،نشريه ای با نام ِ کمونيست می فروختند.در محل های ِ شلوغ ،نشريه را با دو دست بالا گرفته بودند و می فروختند.شرمم شد از خودم.می خواستم به دوستانم sms بزنم و بگويم :خاک بر سرمان!ياد بگيريم! اما بعد منصرف شدم.چون شايد دوستانم کار های ِ ديگری می کنند که بهتر و اثر گذار تر است و بهتر بود می گفتم:خاک بر سرم! خلاصه از خودم بدم آمد.
امروز صبح به مناطق ِ ديدنی ِ استانبول رفتيم.مجموعه قصر های ِ "توپ کاپی" را ديديم که متعلق به سلطان محمد ِ فاتح و ديگر اعضای ِ خاندان ِ عثمانی بود.به نظر ِ من معماری اسلامی ِ عثمانی،بسيار پيشرفته تر از معماری اسلامی ِ ايرانی است.
قصر ِ توپ کاپی،در نزديکی ِ مسجد ِ سلطان احمد و مسجد ِ ايا صوفيه و ديگر آثار ِ تاريخی ِ شهر است.قصر ها را به مجموعه ای از موزه ها تبديل کرده اند.ما از موزه های ِ اسلحه،چينی آلات ،ظرف های ِ فلزی و تاريخی ديدن کرديم.در بخش ِ تاريخ ِ اسلام،غنائم ِ فتوحات ِمکه به چشم می خورد.که از آن جمله است:پوشش ِ طلای ِ سنگ ِ حجر السود،موی ِ پيامبر،شمشير ِ حمزه،شمشير ِ جعفر ِ طيار،شمشير ِ عمار و ياسر،نامه ی دعوت به اسلام ِ پيامبر،و حتی پر ِپرندگان ِ پيامبر...به اضافه ی ِدر ِ کعبه،و ناودان ِ طلای ِ کعبه...
که البته من نمی دانم وقتی که عثمانی ها کعبه را تکه تکه کردند و اين همه طلا را به غنيمت آوردند،پرندگان ِ ابابيل به چه کاری مشغول بودند!؟
در اطراف ِ مجموعه تعداد ِ زيادی مغازه ها ی ِ صنايع دستی بود که خب بعضا قيمت های ِ بالا داشتند،اما باز هم می شد چيز هايی از ان جا خريد.بهتر از جاهای ِ ديگر بود.
در کل مجوعه قصر های ِ توپ کاپی،زيبا و ديدنی بودند.عصر هم ساعت ِ چهارو پنج از آن جا به طرف ِ هتل برگشتيم و همه خسته و کوفته به خواب رفتند.نهار را در همان قصر خورديم.من کباب ترکی خوردم.که البته کباب ترکی ِ خيابان ِ انوری ِ شيراز،خيلی خوشمزه تر بود.
مناظرِ بسيار زيبايی آن جا بود و ما کلی عکس گرفتيم.تعدادی هم کارت پستال خريدم.در کل روز ِ خوبی بود.بعد از آمدن به هتل،رفتم استخر و سونا.
مرتب به بچه های ِ استهبان فکر می کنم.رسول ِ دارايی و...
به ياد ِ شعر های ِ نصرت رحمانی افتادم،آن جا که می گويد:
خوشبختی ای گدا
خوشبختی ای حريص ِ شکم باره،
آخر بگو
بگو
از جان ِ ملتم تو چه می خواهی؟
...
(تبعيد در چنبر ِ زنجير)

مدتی است که شعر ِ جديدی نگفته ام.احساس می کنم آن قدر بی درد شده ام که شعر با من قهر کرده است.مدتی است که فکرم به مسايل ِ ديگری مشغول است.وقتی به آرامش ِ استهبان برگردم ،فرصت ِ زيادی برای ِ فکر کردن دارم...
اين بمان تا بعد...

محمد فلاح نيا
ساعت: 8:30pm
26/6/84
(عکس:در محوطه قصر های ِ توپ کاپی)

2008-12-08T00:00:00.003+03:30

(سفر نامه ی ِ استانبول –بخش ِ هفتم)

ساعت: 3:50pm
درود

از صبح تا الان در سنترِ "اوليويوم" بوديم.تعدادی لباس خريدم.لباس های ِ بافتنی ِ زمستانی.کمی دلم برای ِ ايران و دوستانم تنگ شده.به هاشم خيلی فکر کردم.هوس کردم که به او sms بزنم،اما نشدودلم برای ِ دل تنگی های ِ پريسا هم سوخت!(کلمه ی ديگری به ذهنم نرسيد!!).الان روی ِ عرشه ی ِ يک کشتی هستم.قرار است ساعت ِ 4pm برای ِ ديدن ِ خليج ِ "گلدن هورن" حرکت کنيم.حالم خيلی خوش نيست.خسته می شوم هر روز از صبح تا شب،اين طرف و آن طرف می رويم.البته امروز که گردش نرفتيم.فقط خريد!اين جا هم که قيمت ها جالب نيست،آدم زورش می گيره!زيور آلات و صنايع ِ دستی هم که اکثرا شبيه ِ ايران است.مينا کاری،کار روی ِ فلز،پارچه های ِ شرقی،منبت،فيروزه و...
فعلا صحبت ِ خاص ِ ديگری ندارم...
بدرود

ساعت:4:00pm
25/6/84
محمد فلاح نيا
(عکس:تنگه بوسفور)

2008-12-07T23:53:00.002+03:30

(سفر نامه ی ِ استانبول –بخش ِ ششم)

ساعت: 8:49am
درود

ديروز روز ِ خوبی بود.ضبح ِ زود بيدار شديم و با اتوبوس ِ تور،به سمت ِ بخش ِ آسيايی ِ استانبول حرکت کرديم.بخش ِ آسيايی بيش تر به اروپا شباهت دارد تا خود ِبخش ِ اروپايی!!!
برای ِ رفتن به آسيا بايد پل ِ معلقی را که روی ِ تنگه ی بوسفور است،طی کنيم.پل ِ بغاز از نظر ِ طول ،پلی منحصر به فرد در اروپا است.
بعد از ديدن ِ بخش ِ آسيايی به اسکله رفتيم و با قايق به سمت ِ مجمع الجزاير ِ پرنس رفتيم و در جزيره ی بزرگ (=بيوک آدا) پياده شديم.با کالسکه در جزيره گردش کرديم.جزيره ی زيبايی بود با خانه های ِ ويلايی ِ بسيار بسيار زيبا.وسايل ِ نقليه ی ِ موتوری اجازه ی ِ تردد در جزيره نداشتند.درشکه ها،درشکه های ِ معمولی بودند که در ميدان ِ نقش ِ جهان ِ اصفهان داريم.البته نا گفته نماند که بوی ِ پهن ِ اسب هم در طول ِ گردش با ما همراه بود!!
با بچه ها کلی خنديديم و شوخی کرديم.بعد هم کنار ِ دريا غذا خورديم و دوباره با کشتی به سمت ِ شهر حرکت کرديم.وسط ِ راه باران گرفت و حال ِ عجيبی در من به وجود آورد.کلا از صبح هوا ابری و بارانی بود و من را دلگير کرده بود.عصر هم در کشتی ،رفتم روی ِ عرشه و باران را لمس کردم.خيلی با حال بود.با Music Player آهنگ گوش می دادم: ...به تو می گم که نگير بهونه ای دل...
آب ِ آشاميدنی اين جا،آب ِ معدنی است و واحد ِ جديد ِ پولشان، "يِتِله :نام دارد که خودشان می گويند"Turkish Money".هر "يِتِله" معادل با 700 تومان پول ِ ايران است.اين جا حتی کارتون های ِ تلويزيون هم شبيه ِ ايران است.صنايع ِ دستی هم تا حدی شبيه ِ ايران است.مثلا چشم های ِ شيشه ای ِ آبی و سفيد و سياهی دارند که ما هم در ايران داريم.( البته توليد ِ کشور ِ چين است!!!!!)در جزيره بر سر درِ اکثر ِ خانه ها اين چشم نظر را نصب کرده اند.جزيره خيلی سر سبز و رويايی بود.
کنار ِ اکثر ِ غذا ها فلفل موجود است و من هر وقت فلفل می بينم،به ياد ِ حرف ِ شبنم،کلی می خندم.
قبل از آمدن به سفر،با پريسا و علی و آزاده و شبنم و شکوفه و سروش رفته بوديم شام بيرون.فست فود ِ "Hot Pizza" که غذای ِ خوبی هم دارد.آن جا روی ِ غذا فلفل ِ سبز ِ تند گذاشته بودند .علی يه تيکه از يه فلفل رو خورد و گفت:اين که تند نيست!شبنم هم يه دفعه گفت:هنوز به تخمش نرسيدی!تخمش رو که بخوری،می فهمی!
ما هم اين جمله رو دست گرفتيم و کلی خنديديم.
ديروز عصر بعد از اين که از جزيره برگشتيم،به يک سِنتر برای ِ خريد رفتيم.يک کاپشن و مقداری خرده ريز خريدم.
امروز صبح هم بعد از بيدار شدن،رفتم صبحانه خوردم که صبحانه ی ِ کامل و مفصلی بود.فعلا همين.
تا گاه ِ ديگر،
بدرود...

ساعت: 9:12am
25/6/84
محمد فلاح نيا
(عکس:يکی از جزاير مجمع الجزاير ِ پرنس)

2008-12-07T23:42:00.002+03:30

(سفر نامه ی ِ استانبول –بخش ِ پنجم)

ساعت 21:38pm
درود

امروز صبح برای ِ بازديد از بناهای ِ تاريخی به همراه ِ تور به گردش رفتيم.مسجد ِ سلطان احمد،کليسای ِ ايا صوفيه و يک قصر ِ زير زمينی ِ زيبا و تعداد ی بنای ِ تاريخی ِ ديگر را در آن منطقه ديديم.قصر ِ زير زمينی را با همراهی ِ مهسا بازديد کردم.پر از آب و ستون های ِ سنگی ِ زيبا و نور پردازی ِ افسانه ای بود.موزيک ِ زيبايی هم پخش میشد که به ملاحت ِ فضا می افزود.عکس های ي زيادی گرفتيم اما چون آن جا نيمه تاريک بود،عکس ها جالب از آب در نيامدند.راهنمای ِ تورمان پسر ِ جوانی به اسم ِ مهدی ابراهيمی است که برای ِ تحصيل به ترکيه آمده و مهندسی ِ کشتی می خواند.پسر ِ دلسوزی است.يک کلاه ِ ترکی خريدم.اين جا همه چيز به نسبت ِ ايران گران است.آنقدر که صرفه ندارد آدم چيزی بخرد!البته ما هنوز همه جا را نديده ايم.اما اکثرا همين طورند.استانبول شهر ِ شلوغی با 15 مليمون جمعيت است.طبيعت بسيار زيبايی دارد.البته قلب ِ شهرفقط ساختمان های ناموزون ونا زيباست و فضای ِ سبز و جنگل، در حاشيه ی درياست.
دريای ِ مرمره و دريای ِ اژه دو طرف ِ شهر را احاطه کرده اند.شهر به دو بخش ِ اروپايی و آسيايی تقسيم شده که اين دو بخش در يک تنگه توسط ِ دو پل ِ خيلی بلند به هم وصل شده اند.اسم تنگه،خليج ِ بوسفور است که امروز بعد از ظهر بعد از صرف ِ نهار به ديدن ِ آن رفتيم.سوار ِ کشتی شديم و در دريای ِ مرمره به گشت و گذار پرداختيم و نوشيدنی خورديم.مناظر ِ بسيار بسيار زيبايی ديديم و عکس های زيبايی هم گرفتيم.موزيک پخش شد و تعدادی از همراهانمان در تور،به رقص پرداختند.الان هم من دارم"بوی ِ جوی ِ موليان آيد همی" ِ مرضيه را گوش می دهم.واقعا که زيباست.
بعد از گردش روی ِ دريا هم به چند فروشگاه سر زديم .
امشب رفتم استخر ِ هتل.استخر ِ بزرگی نبود،اما تميز بود.مجبور شدم يک کلاه ِ شنا هم بخرم،چون استفاده از آن اجباری بود.در شنا کردن،کمی افراط کردم و بدنم خسته شده.اما در کل بد نبود.بعد از استخر عجيب هوس ِ کشيدن ِ سيگار به سرم زده بود!
هزينه ی مراسم ِ شام و رقص ِ ديشب برای ِ هر نفر،45 دلار شده بود.فردا هم باز برای ِ گردش به يکی از جزاير ِ اطراف ِ استانبول می رويم و نهار را هم همان جا می خوريم.هزينه ی برنامه ی فردا هم برای ِ هر نفر 45 دلار است.5جزيره در اطراف ِ استانبول هست که به مجمع الجزاير ِ پرنس معروفند.فردا برای ِ ديدن بزرگ ترين ِ آن ها "بيوک آدا" به آن جا می رويم.
کلا برای ِ نوشتن بی حوصله هستم.
پس تا گاه ِ ديگر،بدرود...

ساعت:22:02pm
24/6/84
محمد فلاح نيا
(عکس:قصر ِ زيرزمينی)

2008-12-07T23:33:00.003+03:30

(سفر نامه ی ِ استانبول –بخش ِ چهارم)
ساعت:8:47am
درود

ديشب به برنامه شام و رقص رفتيم.واقعا زيبا و شادی آور بود.پيش غذا،شام،دسر و نوشيدنی همراه با رقص های محلی ِ ترکی و عربی.آهنگ ِ ايرانی هم خوانده شد.اسم ِ آن جا "Istanbullin" بود.
الان صبحانه ام رو خوردم و در اتاق نشسته ام.آن قدر ميز ِ صبحانه شلوغ و متنوع بود که اصلا نمی دانستم چه چيز بخورم!اين هتل های ِ 5 ستاره،هيچ چيز هم که نداشته باشند،صبحانه خوری ِ باحالی دارند!من اين جور ميز ِ صبحانه رو خيلی دوست دارم. البته امروز حوصله ی غذا خوردن نداشتم.دم ِ صبح خواب بچه های ِ استهبان را ديدم.رسول دارايی...تنها بودم،خيلی تنها و نياز به کمک داشتم.
امروز با تور برای ِ گردش می رويم بازديد ِ مناطق ِ توريستی،اما من کمی احساس ِ خستگی می کنم.البته فکر کنم به خاطر ِ عوض شدن ِ آب و هواست.کارگر ِ هتل مشغول ِ تميز کردن ِ اتاق است.کاش زود تر کارش تمام شود و برود تا حداقل بتوانم دوش بگيرم.
قبل از رفتن در فرود گاه دختری را به همراه ِ مادرش ديدم که داشت کتاب ِ خرمگس را می خواند.کمی خوش حال شدم و به فکر ِ تهيه ی کتاب خانه ی ِ مخصوصی افتادم.کتاب ها و داستان های ِ تاثير گذار را جمع می کنيم و به ديگران می دهيم که بخوانند...شايد اين هم يک نوع مبارزه است.
ديشب هم سر ِ ميز ِ شام باز به فکر ِ مسائلی مانند ِ مبارزه و سرمايه داری و ... بودم.يک لحظه احساس ِ گناه کردم از اين که آن جا نشسته ام،ليوان ِ نوشيدنی ام در دستم است و به تماشای ِ رقص نشسته ام و لذت هم می برم.اما بعد از احساس ِ گناه ِ خودم پشيمان شدم.شايد چون دارم از اين امکانات استفاده می کنم،به خودم گفتم: خب شادی و شاد بودن که بد نيست!
شايد حتی در شرايط ِ خاص ِ مبارزه!به هر حال اين مسئله جای ِ بحث دارد.پس اين بمان تابعد.اما کلا ديشب شب ِ زيبا و خاطره انگيزی بود.

زمان:9:02am
24/6/84
محمد فلاح نيا
(عکس:ورودی مسجد سلطان احمد)

2008-12-05T19:18:00.003+03:30

(سفر نامه ی ِ استانبول –بخش ِ سوم)
ساعت 7:46 pm
درود

الان در لابی ِ هتل نشسته ام.هتل ِ بدی نيست.اما به نسبت ِ هتل های ِ 5 ستاره ی ديگری که ديده بودم،جذابيت ِ چندانی ندارد.اسم ِ هتل، "اِرِسين" است.محمد فرزانه زنگ زد.خيلی صحبت نکرديم.داشت از تلفن ِ خانه ی خودم تماس می گرفت!!!
نهار را ساعت ِ 4 عصر در يکی از رستوران های ِ اطراف ِ هتل خورديم.غذای ِ شرقی ،يا بهتر است بگويم ترکی.مخلوطی از فلفل،بادمجان،گوشت و سيب زمينی.کلا غذای ِ ترکی، خوب است.طعم های آشنايی برای ِ ايرانی ها دارد.اين جا شباهت های ِ زيادی با ايران دارد.زيور آلات،دکوراسيون،غذا ها ،مردم،لباس هاو... همه شباهت زيادی با مشابه ِ ايرانی ِ خود دارند.گاهی احساس می کنم که ترکيه يک ايران ِ آزاد تر است!
شب بهِ تماشای ِ برنامه ی ِ انواع ِ رقص های ِ ترکيه می رويم.فعلا احساس می کنم با اين که حرف های ِ بسياری برای ِ گفتن دارم،اما حوصله ی نوشتن ندارم... ببخشيد که جمله بندی هايم کمی نا آشناست!

پس:
بدرود...
23/6/84
محمد فلاح نيا
(عکس:يالوا-ويلای ِ آتاتورک!!)

2008-12-05T19:12:00.002+03:30

(سفر نامه ی ِ استانبول –بخش ِ دوم)
ساعت 6:00 am
درود

ديشب سخت خوابم برد.تعدادی کتاب ِ عکس و مجله ی معماری را نگاه کردم،اما باز هم خوابم نبرد.مرتب با بچه ها شوخی می کنيم و می خنديم.الان در بخش ِ پرواز های ِ خارجی ِ فرود گاه ِ مهر آباد هستيم.همان فرود گاه ِ فلاکت زده ی هميشگی!با همان طراحی داخلی ِ مرده و بی روح.
اين جا اکثر ِ ملت در حال ِ جامعه شناسی،فلسفيدن و سياست ورزی اند!غالبا دارند از وضع ِ مملکت ايراد می گيرند و با تاسف می گويند:اين جا ديگر کجاست که گير افتاده ايم!؟
ديشب خيلی به سوسياليزم فکر کردم و به مبارزه در راه ِ تحقق ِآن.ظاهرا راهی به جز مبارزه ی ِ عملی وجود ندارد.اما مبارزه گونه هايی دارد که بايد در مورد آن ها بحث شود.مثلا در راديکال ترين حالت که مبارزه شکل ِ قيام ِ مسلحانه و يا جنگ ِ چريکی به خود می گيرد ،باز همزمانی و وجود ِ انواع ِ ديگر ِ مبارزه احساس می شود.(مثلا مبارزه از طريق ِ کار ِ تئوريک.)
بعضی افراد به طرز ِ خنده داری کراوات زده اند!نه اين که کراوات زدن بد باشد،نه!بعضی به صورت ِ خيلی تابلو و برای ِ جلب ِ توجه کراوات زده اند.مثلا آقايی روبروی ِ ما نشسته که کراوات ِ قرمز زده و کراواتش هم کج و کوله است و پيراهن ِ زرد پوشيده با شلوار ِ جين و کت ِ سياه.با صندل و جوراب!!!!
رانی ِ هلو خوردم.وضع ِ جسمی ام بد نيست.کمی خوابم می آيد.تمام ِ کار ها انجام شده و منتظر ِ سوار شدن به هوا پيما هستم.موسيقی گوش می کنم.پرواز خسته ام می کند و انرژی ام را می گيرد.3 ساعت طول ِ پرواز است.
وفعلا:هيچ!
تا گا ه ِ ديگر ،بدرود...

ساعت:6:15am
23/6/84
محمد فلاح نيا
(عکس:استانبول-خليج ِ گلدن هورن)

2008-12-05T19:01:00.003+03:30

(سفر نامه ی ِ استانبول-بخش ِ اول)
ساعت:11:38pm
درود

الان تهران خانه ی مهسا هستيم.اين جا هم مثل ِ خانه ی من پر است از مجسمه و عکس های ِ جور وا جور.البته عکس ها اکثرا خانوادگی هستند.شام در هوا پيما کالباس دادند که اصلا خوب نبود.اين جا هم با مرغ و ميوه پذيرايی شديم.ماه نيمه است.چندين بار به آن نگاه کردم.موزيک گذاشته ايم.کريس دی برگ.
از هواپيما که پياده شدم،محمد ِ فرزانه تماس گرفت و من باز هم به فکر فرو رفتم.به دوستانم زياد ِ زياد فکر کردم.در فرود گاه ِ شيراز هم که بودم، جابر ِ نصيری تماس گرفت.در هواپيما به "پری.." مسج زدم.
مهسا يک پارچ ِ تصفيه آب در خانه اش دارد که آب را خيلی خوشمزه می کند!من الان پشت ِ ميز ِ چوبی ِ غذا خوری نشسته ام.چمدانم را پيچيده ام،صورتم را تراشيده ام و آماده ام که ساعت ِ 4:30 به فرودگاه برويم.
پس تا گاه ِ ديگر،بدرود...

ساعت 11:47pm
22/6/84
محمد فلاح نيا
(عکس:استانبول-ميدان ِ مشاهير ِ بزرگ)

2008-11-28T12:20:00.001+03:30

(سفر نامه ی ِ اروپا بخش ِ بيست و چهارم –پايان)
وقت ِ محلی:7:22pm
درود.
دوباره با هاشم تماس گرفتم.تا خواستم بگم که قطع نکن،قطع کرد...
ظهر ِ آن روز بعد از ديدن ِ واتيکان،نهار خورديم و عصر هم بهِ ديدن ِ کلوزيوم رفتيم.سقف و کف ها،ريخته.بخش های ِبسياری را ترميم کرده اند و کلا هم برای ِ من جالب نبود.اما به هر صورت اين بنا از افتخارات ِ امپراطوری ِ روم در امرِ سازه محسوب می شود.ظاهرا اين بنا به غير از محل ِ نگهداری برده ها و حيوانات ِ وحشی،که به جان ِ هم می انداخته اند،نقش ِ نوعی يخچال را هم داشته است.يک راهنما برای ِ اعضای ِ تورش می گفت:"مجرمان ِ محکوم به اعدام را بيش تر به جان ِ هم می انداخته اند..."اولا که اين يعنی کسان ِ ديگری را هم به جنگ وا ميداشته اند.و در ثانی جنگيدن ِ دو انسان برای ِ لذت بردن ِ افراد ِ مازوخيست،در هر صورتی ، نه توجيه پذير است و نه برای ِ من دوست داشتنی!حتی اگر ساختمان ِ کلوزيوم حرف ِ اول را در سازه های ِ جهان ِ باستان بزند،باز هم برای ِ من نفرت انگيز است.چون نوع ِ هدفی که در راستای ِ نيل ِ به آن از وسيله ای استفاده می کنيم،برای ِ ما مهم است.نيست؟؟
صبح ِ فردای ِ آن روز،همه ی ِ وسايل ِ سنگينمان را کول کرديم و با قطار به فرود گاه رفتيم.در فرود گاه به ما گفتند که پرواز ِ شما فرداست!بار هايمان را در فرود گاه به بخش ِ امانات سپرديم و دست از پا دراز تر ،خسته و کوفته دوباره با قطار به شهر برگشتيم.فرود گاه ِ داوينچی که محل ِ پرواز ِ خطوط ِ هواپيمايی ِ آليتاليا است،از رم فاصله دارد.با قطار حدودا 20 دقيقه در راه بوديم.بعد از برگشتن از فرودگاه،نهار خورديم و بعد خوابيديم و ساعت ِ 8 عصر بعد از بند آمدن ِ باران،رفتيم بطؤون.
بقيه ی ِاتفاقات را هم که قبلا نوشتع ام.
الان در فرود گاه ِ ميلان هستيم.حدودا6 ساعت است که اين جا هستيم.پرواز ِ ما به تهران ساعت ِ 9 شب به وقت ِ محلی است.
در فرود گاه،تعدادی کاکائو برای ِ دوستانم خريدم.لباس و عطريجات اما خيلی گران است!هر چه خواستم حدِّاقل برای ِ هاشم که بهش قول داده بودم،يک عطر ِ خوب بخرم،نتوانستم.اصلا قيمت ها با ايران و دوبی قابلِ مقايسه نيست.معمولی ترين عطر ها،قيمتی در حدود ِ 17 يورو دارند.که يعنی چيزی در حدود ِ 19 هزار تومان.همان عطر و مارکی را که در ايران20/30 هزار تومان می خريم،اين جا 68 يورو،90 يورو است...لباس های ِ معمولی ِ معمولی،همه قيمتی بيش از 40 يورو دارند.فرقی نمی کند که لباس ِ زير باشد يا پيراهن ِ آستين کوتاه!
کت و شلوار در حدود ِ 1200 يورو به بالاست.کراوات ها 36 يورو....و هر پوشيدنی ِ ديگری که تصور کنيد،و هر عطر و افتر شيو و يا ژيلتی را که تصور کنيد، اين جا چندين برابر ِ قيمت ِ آن ها در ايران و دوبی ، به فروش می رسند.دليلش هم بازار ِ آزاد بودن ِ دوبی و همچنين ارزانی ِ مواد ِ اوليه و نيروی ِ کار ِ انسانی ِ ارزان در آسيا است.اکثرِ اين محصولات در آسيا توليد می شوند و در اين جا چندين برابر ِ قيمت به فروش می رسند.کارخانه ی ِ ژيلت،اکثر ِ محصولاتش را در مالزی،هند و سنگاپور و يا عربستان و شيخ نشين های ِ خليج می سازد.قيمت ِ يک تيغ ِ ژيلت ِ Match3 در ايران در حدود ِ 6000 الی 7000 تومان است.حال آنکه اين جا قيمت ،14 يورو است...يعنی از دو برابر هم بيش تر...قيمت ِ فعلی يورو،1193 الی 1200 تومان است.
بگذريم.
الان در فرود گاه ِ ميلان کماکان منتظريم.همين که صدای ِ "سلام" ِ هاشم را شنيدم،شايد کافی است تا بدانم حالش خوب است.
خواب های ِ جالبی در اين چند شب ديدم.يک بار خواب ديدم که دارم از يک مساله ی ِ فمنيستی دفاع می کنم و از خودم و پريسا در برابر ِ جمع ِ کثيری از دوستان ِ دوران ِ مدرسه ی ِ او دفاع می کنم.سخنرانی می کردم و در پايان هم سلام ِ نظامی دادم و همه همين کار را کردند و به من احترام گذاشتند.
هاشم را خواب ديدم.خواب های ِ شيرينی بود.ديشب ،خواب ِ اهواز و ملاثانی راديدم.بچه ها يکی يکی می آمدند و رو بوسی می کرديم. بهروز هم بود.با هم رفتيم بيرون و کلی حرف زديم و کلی کار های ِ ديگه...
يوسف هم بود و امين با همان چهره ی ِ خندان و چشم های ِ مهربانش...
فعلا حرف ِ ديگری ندارم که بنويسم...
تا گاه ِ ديگر بدرود...

محمد فلاح نيا
13/1/84
(*عکس:من در حال ِ سفر نامه نويسی در فرودگاه ِ ميلان-همراه با کيف ِ آبی ِ سوغاتی ها!!!!)

2008-11-28T12:16:00.003+03:30

(*سفر نامه ی ِ اروپا بخش ِ بيست و سوم)
وقت ِ محلی: 7:10pm
درود.
الان با هاسم تماس گرفتم.خيلی عجول است.تا آمدم حرف بزنم،قطع کرد!
د ر واتيکان مجسمه هايي از آثار ِميکل آنژ وجود داشت که معروف ترينش مجسمه ای بود که مريم ،مسيح را روی ِ دو دست ِخود گرفته است.اين اثر به پيتا معروف است.اين مجسمه واقعا زيبا و با شکوه است.
آن جا بزرگ و با عظمت بود،اما نه برای ِ من...چه طور می تونم چيزی رو هنر بدونم که خالقش خودش از اين جور کار های ِ سفارشی،بيزار بوده!؟ميکل آنژ حتی نتونست کاری مثل ِ پيروزی رو که می خواست برای ِ خودش بسازه،به پايان ببره.هميشه بايد تابع ِ دستورات ِ اين و آن می بود.اين خود خواه می مرد و بعدی دستور ِ جديدی می داد!هر کس می خواست مجسمه اش از ديگری با شکوه تر و مقبره اش بزرگ تر باشد...
افراد ِزيادی در حياط ِ آن جا جمع شده بودند و روبروی ِ پنجره ای هلهله و شادی می کردند.پاپ ژان پل ِ دوم،که در بستر ِ مرگ بود،چند دقيقه ای از آن جا برای ِ مردم ، صحبت کرد و دست تکان داد.
احمقانه بود!

محمد فلاح نيا
13/1/87
وقت ِ محلی: 7:16pm
(*عکس:ورودی کليسای ِ سنت پيترو)

2008-11-28T00:23:00.001+03:30

(سفر نامه ی ِاروپا بخش ِ بيست و دوم)
وقت ِ محلی: 6:43pm
درود.
از وقتی وارد ِ رم شديم،درست ننوشته ام.چون رم را خيلی دوست نداشتم.بنا بر اين از اول شروع می کنم.
روز ِ اول که با قطار رسيديم،در همان ايستگاه ِ راه آهن،در يک کافه صبحانه خورديم.قهوه و شيرينی.بعد هم منتظر شديم تا پدر و مهسا هتل پيدا کنند.هتل ِ بدی نبود.اما عالی هم نبود.کارکنانش برخورد ِ چندان جالبی نداشتند.نهار را در يک رستوران ِ نزديک ِ هتل خورديم و چون از غذای ِ دريايی ِ شب ِ قبل در ونيز خيلی خوشم آمده بود،باز هم پاستا با غذای ِ دريايی خوردم.اما کلاه سرم رفت!غذايش واقعا افتضاح بود!عصر ِ همان روز پياده در رم گردش کرديم.اطراف ِکلوزيوم رفتيم اما آن روز عصر ،داخل ِکلوزيوم نرفتيم.اطراف ِ کلوزيوم ، آثار باستانی ِ زيادی برای ِ ديدن هست،اما برای ِ من چندان جذابيتی نداشتند.چون هيچ چيز در مورد ِ آن ها نمی دانستم.اکثرا هم خرابه هايی بودند که انگيزه ای در من بر نمی انگيختند.
شب به چشمه ی ِ فنتانا رفتيم.مقبره ی ِ کِلِمنتس ِ نمی دانم چندم هم آنجاست!آب نمايی است با مجسمه های ِ زيبا که توريست ها شب ها در آن جا دور ِ هم جمع می شوند.
صبح ِ فردا ی ِ آن شب در هتل صبحانه خورديم و به واتيکان رفتيم.کليسای ِ جامع ِ سنت پيترو را ديديم که دور تا دور ِ آن مجسمه های ِ پاپ ها و اسقف ها و کاردينال ها بود...
از آثار ِ ميکل آنژ هم چند تايی آن جا بود.
فعلا تا گاه ِ ديگر،
بدرود...

محمد فلاح نيا
13/1/84
وقت ِ محلی: 6:54pm
(*عکس:پيتا اثر ميکل آنژ –کليسای ِ سنت پيترو)

2008-11-28T00:18:00.001+03:30

(سفر نامه ی ِاروپا بخش ِ بيست و يکم)
وقت ِ محلی:3:45pm
دورد.
امروز 13 فروردين است.اول ِ ماه ِ آوريل.ما ديروز پرواز نداشتيم و اشتباهی به فرود گاه رفته بوديم.ما فکر می کرديم ماه ِ مارچ 30 روز است و چون تاريخ ِ پروازمان اول ِ آوريل بود،به فرود گاه رفتيم.در فرودگاه به ما گفتند که امروز 31 مارچ است!
دست از پا دراز تر،دوباره به رم بازگشتيم و دنبال ِ هتل رفتيم.هتل ِ مناسبی پيدا کرديم و به استراحت پرداختيم.عصر باران ِ تندی باريدن گرفت.ساعت ِ 8 باران بند آمد و برایِ گردش کردن،رفتيم بيرون.يکی از آثار ِ تاريخی ِ رم را از بيرون تماشا کرديم.اماکن ِ توريستی ، ساعت ِ 7 عصر به بعد،تعطيلند.
فعلا نمی توانم ادامه بدهم.
تا گاه ِ ديگر،بدرود.

محمد فلاح نيا
13/1/84

2008-11-28T00:15:00.001+03:30

(سفر نامه ی ِ اروپا بخش ِ بيستم)
وقت ِ محلی:9:10 am
درود.
امروز رم را به مقصد ِ ميلان و مقصد ِ نهايی ِ تهران ترک می کنيم.رم شهر ِ کثيفی است.تنها برای ِ افرادی جالب است که از راه رفتن روی ِ خاکروبه های ِ تاريخ ِ جنگ ها و فتوحات ِ وحشيانه ی ِ گذشته ی ِ تاريخ لذت می برند.اين جا مانند ِ شهر های ِ ديگر ،هنر مندی را نمی بينی که گوشه ی ِ خيابان ساز بزند و يا کار ِ ديگری انجام دهد.در عوض تا دلتان بخواهد،گدا زياد دارد.هندی و پاکستانی هم زيادند.هتل ها استاندارد ِ بالايی ندارند.البته که هتل ِ عالی و کافه ی ِ عالی هم دارد،اما اين جور امکانات،شايع و فراوان نيستند.اين جا کار کنان ِ هتل،برخورد ِ خوب و محترمانه ای ندارند.مغازه دار ها هم اصلا جالب برخورد نمی کنند.انگار مشتری اصلا برايشان مهم نيست!
ديروز به واتيکان رفتيم و از کليسای ِ سنت پيترو ديدن کرديم.فعلا نمی توانم ادامه بدهم،
پس تا گاه ی ديگر،
بدرود...

محمد فلاح نيا
12/1/84

2008-11-28T00:05:00.002+03:30

(سفر نامه ی ِ اروپا بخش ِ نوزدهم)
وقت ِ محلی:5:45pm
درود.
من الان در کلوزيوم ،مظهر ِ وجاهت ِ امپراطوری ِ رم ِ باستان هستم!!!!ساختمان ِ عظيمی که گذشته ای پليد دارد.برای ِ لذت بردن ِ شاهان و برده داران و برده فروشان و احمق ها،بنايی اينچنين خلق کرده اند تا دو انسان را با دليلی حيوانی به جان ِ هم بياندازند تا هميدگر را بکشند. يا در حالات ِ بهتر، حيوانی درنده را به جان ِ انسان می انداخته اند!
ديروز صبح وارد ِ رم شديم.رم شهر ِ باعظمت و زيبايی نيست!تنها خاکدانی از تمدنی جنگجو است.
الان نمی توانم بنويسم.
تا گاه ِ ديگر بدرود.

محمد فلاح نيا
11/1/84
وقت ِ محلی: 5:50pm
(*عکس از خودم نيست-چون عکس مناسب نداشتم،عکس را از اينتر نت گرفتم.)

2008-11-27T16:19:00.001+03:30

(سفرنامه ی ِ اروپا بخش ِ هجدهم)
وقت ِ محلی:12:00pm
درود.
الان در قطار ِ ونيز به رم هستم.قطار تا چند دقيقه ی ِ ديگر حرکت می کند.کوپه ی ِ من 4 تخته است.در سمت ِ راستِ کوپه(سمت ِ چپ ِ من)آقای ِ ميان سالی خوابيده که موهای ِ خرمايی و طلايی ِ کم پشتی دارد.ريش ِ پرفسوری دارد و شقيقه هايش را امتدادداده تا زير ِ ريشش رسانده.در حال ِ کتاب خواندن است.اصلا رفتار ِ گرمی ندارد!پيراهن ِ آستين کوتاه ِ سبز ِ پسته ای پوشيده و ملافه ی ِ سفيدش را تا زير ِ گردنش بالا کشيده.بالای ِ سر ِ او،يک زن ِ نسبتا چاق خوابيده که جوراب ِ راه راه ِ رنگی به پا دارد و او هم مثل ِ من روی ِ شکم خوابيده و کتاب می خواند.که البته اين نوع دراز کشيدن،آسيب ِ زيادی به ستون ِ فقرات و مهره های ِ گردن و کمر وارد می کند.من در سمت ِ چپ ِ کوپه،در تخت ِپايين هستم.تخت ها تميز و مناسب است.ملافه ها و روبالشی ها،سفيد ،تميز و بسته بندی شده هستند.ترجيح می دادم که در تخت های ِ بالا باشم.اما آن ها زود تر از من آمده بودند.بالای ِ سر ِ من هم يک جوان ِ اروپايی با شلوار ِ راحتی و پيراهن آستين کوتاه و جوراب ِ مشکی،سرش را در بالشش فرو برده و خوابيده.حتی صورتش را هم نديدم.صدای ِ اهل ِ بيت ِ ما از دو کوپه آن طرف تر هم می آيد.در ِ کوپه را بسته اند و حتی پرده ی ِ پنجره ها را هم کشيده اند.تنها چراغ هايی که در کوپه روشن است،چراغ های ِ کم نور ِ مطالعه ی ِ ما سه نفر است که نور ِ سفيد ِ کم سويی دارد.نمی توانم لباس هايم را در بياورم و اين کمی ناراحت کننده است.خيلی سوت و کور است.مامور ِ قطار،اصلا انگليسی بلد نيست و تند تند،حرف های ِ نامفهوم ِ خودش را تکرار می کند و برخورد ِ جالبی هم ندارد!قبل از آمدن به ايستگاه ِ قطار،با پسری که مهمان دار ِ هتل بود،کمی گپ زديم. پسری واقعا دوست داشتنی بود.قد ِ متوسط،صورت ِ کشيده،چشم هايی مهربان و مو هايی مرتب داشت.و بسيار خوش صحبت بود.گفت مهندسی ِ ارتباطات خوانده .انگليسی را خيلی خوب و راحت صحبت می کرد.دو تا تابستان را در انگلستان کار کرده بود و به همين دليل انگليسی خيلی خوب صحبت می کرد.اطلاعات ِ خيلی جالبی هم در مورد ِ ونيز به ما داد.گفت داستانی هست مبنی براين که مردم ِ يک قوم برای ِ يافتن ِ منطقه ای مناسب برای ِ زندگی سوار ِ قايق های ِ خود شدند و به اين جا رسيدند.بعد با تنه ی ِ درختان و شن،برای ِ خود اين زمين را روی ِ دريا گسترش دادند.يک لايه چوب و يک لايه شن.و ونيز به وجود آمد!
پی ِ ساختمان های ِ ونيز خيلی سست است.برج ِ سنت مارکو،کج شده است...مانند برج ِ کج ِ پيزا.در مورد ِ نحوه ی ِ تامين ِ آبِ آشاميدنی شهر در گذشته و حال هم صحبت کرديم.در گذشته از سيستم ِ خاصی برای ِ جمع آوری ِ آب ِ باران استفاده می کردند و آب ِ باران را در چاه هايی در وسط ِ ميادين ِ شهر،جمع آوری می کردند.اما امروز ديگر همه ی ِ آب ِ آشاميدنی از شهر های ِ ديگر ِ ايتاليا می آيد که به آن "Main Land" (سرزمين ِ اصلی) می گويند .همان طور که گفتم در ونيز ،هيچ وسيله ی ِ نقليه ی ِ موتوری وجود ندارد و تمام ِ اجناسی را که از "Main Land" می آورند،بايد از دريا تا مرکز ِ شهر،با دست توسط ِ کار گران حمل شوند و به هتل ها و رستوران ها برسند.شغل ِ اکثر ِ مردم،خدماتی است .صاحبان ِ رستوران های ِ بزرگ مثل ِ مک دونالد و برگر کينگ و صاحبان ِ هتل ها و يا سرمايه گذاران ِ کله گنده ی ِ صنايع ِ دستی،بيش ترين سود را می برند.جوان تر ها البته از صنايع ِ دستی ،دوری می کنند!(اين يکی ديگه مثل ِ ايرانه!!!)
جمع آوری ِ فاضل آب هم سيستم ِ تصفيه ی ِ خاصی دارد.اين طور نيست که فاضل آب را همين طوری توی ِ دريا بريزند.توسط ِ سيستم های ِ خاصی ابتدا در حوضچه هايی جمع آوری می کنند تا مواد ِ جامدش ته نشين شود.بعد آب را کمی تصفيه می کنند و دوباره به دريا بر می گردانند.مواد ِ ته نشين شده را هم در بسته بندی های ِ خاصی به "Main Land" می برند.
طبق ِ قانون نمای ِ خانه ها،مواد ِ مصرف شده در آن ها ،فرم ِ در و پنجره ها و رنگ ِ آن ها نبايد عوض شوند.صاحبان ِ خانه ها و هتل ها فقط می توانند بخش های ِ داخلی ِ اماکن را تغير دهند و نمای ِ بيرونی را فقط می توانند به همين صورت،مرمت کنند.زنگ ِ درها بسيار قديمی است.خيابان هم به مفهوم ِ واقعی وجود ندارد.عرض ِ کوچه ِ يک متر،يا نهايتا 1.5 يا 2 متراست که بعضی جا ها به ميدانچه هايی ختم می شوند.کف ِ کوچه ها،سنگ فرش هايی با قطعات ِ 10*20 سانتی متر است.تقريبا بزرگ ترين ميدان ِ شهر،همان ميدان ِ سن مارکو است.عصر برای ِ گردش، به دل ِ کوچه های ِ شهر زديم.در يک کافه،سه قهوه،دو آب پرتقال و دو تکه کيک خورديم که شد 53 يورو.در حدود ِ 60 هزار تومن.قيمت ِ بالايی برای ِ يک عصرانه بود!شام هم در يک رستوران ِ ايتاليايِی بوديم.اسپاگتی با سس ِ صدف ِ دريايی خوردم که واقعا خوشمزه و عالی بود.مينا اسپاگتی با سس ِ سفيد و ژامبون خورد که آن هم عالی بود.مهسا هم لازانيا خورد که کمی هم به آن ناخنک زدم!مادر هم يک بشقاب ّ دريايی سفارش داده بود که چون دوست نداشت صدف ها و هشت پا هايش را بخورد،همه را من خوردم و لذت بردم.در ضمن غذا با نوشابه سرو شد!کوکا کولا.شام عالی بود.يکی از بهترين غذا هايی که از بدو ِ ورودم به اروپا خورده بودم.در ايتاليا،بهترين غذا ها،پاستا ها و اسپاگتی ها هستند.و پيتزا هايشان به هيچ وجه به مذاق ِ ما که به پيتزای ِ آمريکايي عادت داريم ، خوش نمی آيد.يک لايه نان ِ نازک به اضافه ی ِ کمی پنير و تکه های ِ بزرگ ِ گوشت يا کالباس،يا صيفي جات ِ ورقه شده،با طعم های ِ غريب و نا آشنا.هويج،کلم،کدو و بادمجان را در نوعی آرد ِ سوخاری سرخ می کنند که برای ِ کسانی که اين صيفی جات را دوست دارند،خوش آيند است.
ونيز مردم ِ گرمی دارد.مهمان دار های ِ هتل،صميمی بودند و مغازه دار ها هم 99% برخورد ِ خيلی گرم و صميمی ای داشتند.حتی اگر خريد هم نمی کردی و يا يک چيز ِ کوچک ِ 2يورويی هم می خريدی،با لبخند و احترام،بدرقه ات می کردند.غالبا انگليسی بلد بودند و هر کمکی که از دستشان بر می آمد،دريغ نداشتند.مثلا هنگام ِ شام ،مردی که می خواست سفارش بگيرد،گفت :"غذای ِ دريايی ِ ما بزرگ است.لازم نيست 2 تا سفارش بدهيد.يکی برای ِ دو نفر کافی است" .و يا همين پسر ِ هتل دار که با اوگپ زديم،به ما 5 بطری آب معدنی رايگان داد.در فرانسه اما مرد ِ هتل دار برای ِ آب معدنی که نخورده بوديم،از ما 20 يورو اضافه گرفت.کلا هتلِ ما در ونيز عالی بود.حمام ِ مجهزی با جکوزی و سرويس های ِ بهداشتی ِ خيلی تميز داشت.
چيز ِ ديگری که در کوچه های ِ ونيز ديدم،حظور ِ گسترده ی ِ سياهپوستان ِ دست فروش بود که کيف های ِ زنانه می فروختند. يک کيف ِ 50 يورويی را می توان با چانه زدن،20 الی 25 يورو از آن ها خريد!امروز يک اکيپ ِ پليس در عملياتی غافل گير کننده،تمام ِ اموالشان را ضبط کردند!ظاهرا کارشان غيرِ قانونی بود و آن قدر هم جريمه ی ِ سنگينی داشت که همگی مالشان را گذاشتند و فرار کردند!
در کوپه همه خوابيدند و تنها چراغ ِ من روشن است.
امروز در بازار بالاخره از يکی از نوازنده های ِ دوره گرد،يک cd خريديم.که ساز ِ آن يک نوعی خاصی از ساز های ِ بادی است و مرکب از چندين نی است که به هم متصل شده اند(فلوت ِ مجار).ياد گاری خواهد شد از کوچه های ِ ونيز برای ِ خوانواده.با نوازنده عکس ِ يادگاری گرفتيم.جوانک ِ مظلومی بود.
هوا کمی سرد بود و شب ، مه همه جا را گرفته بود.ديشب هم مه بود.درياست ديگر.شهر روی ِ درياست.البته راه آهن آن را به "Main Land" متصل کرده.
ايستگاه ِ راه آهن ِ ونيز کلا خلوت و کوچک است.ساعت ِ 10 شب به بعد،تمام ِ مغازه های ِ آن،حتی غذا فروشی هايش هم بسته بودند.خيلی هم سرد بود.
يک افغانی که 27 ساعت در زير ِ کاميون پنهان شده بود و قاچاقی از پاکستان به ونيزآمده بود،با ما سر صحبت را باز کرد.از اين که می توانست با کسانی فارسی حرف بزند،خيلی خوشحال بود.بليطِ قطار نداشت و می خواست قاچاقی هم به رم بيايد.می گفت 3 بار دستگير شده و اين بار ِ چهارم بود که اقدام می کرد.می گفت:"می خواهم به سوئيس بروم و کار کنم!هر کاری که شد..."خيلی جوان بود.خيلی...شايد يکی دو سال از من بزرگ تر بود.
ونيزِ دوست داشتنی را ترک کردم و الان فکر هايی در مورد ِ New Art به کله ام زده.ترکيب ِ سنگ و شيشه و چوب و آتش مثلا!يا جا شمعی های ِ ساده و رنگارنگ...هزار جور برنامه دارم...تا کدام اجرا شود...!!؟
بهتر است من هم چراغ را خاموش کنم و اگر توانستم،بخوابم.حرف های ِ ديگری هم در مورد ِ ونيز دارم که اگر يادم مانده بود،بعدا می نويسم.
-بستنی های ِ خوشمزه
-سگ های ِ جور وا جور
-معماری ِ ساختمان ها!!!
تا گاه ِ ديگر،
بدرود...

محمد فلاح نيا
10/1/84

2008-11-27T16:10:00.003+03:30

(سفر نامه ی ِ اروپا بخش ِ هفدهم )

وقت ِ محلی:5:45pm
درود.
صبح ساعت ِ 9 بيدار شدم.صبحانه ی مفصلی در هتل خوردم و بعد با بقيه برایِ گردش به خيابان های ِ ونيز رفتم.هنوز با مهسا صحبت نمی کنم. وجودش گاهی آزار دهنده است.اما آن قدر صبرم را بالا برده ام که بی خيال ِ همه چيز بشوم.
باز هم خريد کردم و اين بار فقط 2يورو برايم باقی مانده.هنوز شهر ِ رم را هم نديده ام!امشب حرکت می کنيم به طرف ِ رم.7 ساعت راه است.دو شب آن جا هستيم و بعد يک شب تهران،يک شب شيراز و بعد هم که به استهبان می روم تا شايد آن جا کمی استراحت کنم....بعد هم شايد به اهواز بروم.
ونيز کلا يک موزه ی ِ هنرهای ِ معاصر است.البته بيش تر ِ کار ها روی ِ شيشه است،اما آثار ِ ديگری هم هست.مثل ِ ماسک های ِ تئاتر،مجسمه و ...
همه جور توريست ،تقريبا از همه جای ِ دنيا در کوچه های ونيز به چشم می خورند.صبح در حين ِ گردش،به يک کليسا هم سر زديم که خيلی زيبا بود.البته کليسای ِ معروف ِ ونيز،کليسای ِ "سنت مارکو" است که برج ِ کجی دارد و ميدان ِ بزرگ و وسيعی در جلو آن قرار دارد.شهر آن قدر ها هم کوچک نيست.کوچه های ِپر پيچ در پيچ و پر از آب و مغازه های ِ زيبا،ديدنی اند.
خيلی از مرد ها در اين شهر هايی که ديدم حلقه در گوش دارند و نشانه ی ِ خاصی نيست.پرچم ها و لباس هایِ 7 رنگ ِ رنگين کمان هم در همه جا به چشم می خورد.
در شهر انتخابات ِ خاصی در حال ِ برگذاری است.درست نمی دانم که برای ِ شهرداری است يا مجلس و يا شورای ِ شهر...شيوه ی ِ تبليغات جالب است و مثل ِ ايران همه ی ِ در و ديوار ها را به گند نکشيده اند!پوستر ها با نظمی خاص بر روی ِ پلاکارد های ِ مخصوصی که در ميادين ِ اصلی ِ شهر قرار داردند،نصب شده اند.(و نه بر در و ديوار!!!)
اين جا هم لباس ها و جاکليدی ها و پرچم ِبزرگ ِ عکس ِ Che بر در و ديوار به چشم می خورند.وجود ِ عکس های ِ Che و وکلا کل ِ عکس ها و پرچم ها و نماد ها،صرفا يک کار ِ بازاری است.يعنی اين طور نيست که صاحب مغازه،خود علاقه ای به اين مسائل داشته باشد.
عکس ِ ديگری که در سراسر ِ شهر های ِ اروپا(که من ديدم) زياد به چشم می خورد،چهره ی ِ "باب مارلی" است.خواننده ی ِ سياهپوستی با مو های ِ بلند و آرايش ِ خاص که من قبلا فقط نامش را شنيده ام ودرست نمی دانم کيست.
بر سر در بعضی خانه ها،پرچم ِ 7 رنگ آويزان است و روی ِ آن درشت نوشته شده "Pace"...حدس می زنم بايد معادلی از"Peace" باشد..شايد هم نه!فرفره های ِ رنگی هم روی ِ بالکن ِ خانه هاست.
ديشب يکی از صورتک ها را با کلاه ِ مخصوص روی ِ سرم گذاشتم و با يک بارانی ِ بلند و شلوار ِ سياه در شهر،قدم زدم!
زن ِ جوانی در گوشه ای از خيابان همراه با آهنگ،اپرا می خواند که صدای ِ خيلی زيبايی داشت.آنچنان پولی نداشتم که cd او را بخرم.اما چند سکه برايش گذاشتم...
کلا در اروپا جوان های ِ زيادی در کوچه ها، خيابان ها ، ايستگاه های ِ مترو و قطار ، جلوی ِ در ِ کافه ها و کلا همه ی ِ مناطق ِ پر رفت و آمد،تکی يا دسته جمعی ،ساز می نوازند .جلوی ِ آن ها جعبه ی ِ سازشان باز است و يا جعبه ی ِ مخصوصی وجود دارد که مردم در آن پول می ريزند.اکثرا هم يک cd از اجرايشان را می فروشند.قيمت ِ cd تقريبا همه جا 10 يورو است. ويولون، گيتار،فلوت،ويولون سل،ترومپت،آکاردئون و ...بعضی هم اپرا اجرا می کنند.
در ونيز مردی را ديدم که با جام های ِ متعددی که در کنار ِ هم چيده بود،و با انگشت دستش و کمی آب ،موسيقی می نواخت!!! صدايی شبيه ِ پيانو داشت ولی خيلی لطيف تر و بسيار زيبا.کار ِ بسيار جالبی بود.عالی بود.
امروز سه عدد کليد ِ نقره خريدم.برای ِ خودم،پريسا و هاشم.يک صورتک ِخيلی کوچک و يک گردنبند که يک ستاره ی ِ شيشه ای دارد هم برای ِ پريسا خريدم.دو تا قلم ِ شيشه ای هم برای ِ رضا و پريسا خريدم.تعدادی هم کارت پستال خريدم.قبل از نهار در يک کافه نوشيدنی خوردم که خيلی چسبيد.
صدای ِ ناقوس ِ کليسای ِ سنت مارکو مرتب در شهر به گوش می رسد.اين جا تاکسی ها و آشغالی ها و کلا همه ی ِ وسايل ِ نقليه، قايق های ِ مخصوص هستند.من حتی دو چرخه هم در اين شهر نديدم.جوانان ِ ونيزی گرم و مهربان هستند.ولی افسوس که فرصتی نيست تا با آن ها گرم بگيرم.
گيرم که...
بگذريم!!!
هزار جور فکر و حرف تو کله ی من هست که اصلا نمی تونم بنويسمشون!
اخوان می گه:
"زندگی را مردم ِ پيشين،
خورد و پوش و لذت ِ آغوش می ديدند..."
برای ِ من زندگی يعنی :خورد و نوش و لذت ِ آغوش!که دو تای ِ آخرش هم ضرورت ِ اصيل ندارند!فعلا هم که مثل ِ نباتات يا بهتر است بگويم حيوانات،زندگی ام فعلا فقط "خورد" است!
پوشش هم که به نظرم چيزی غير ِ اصيل و بی معنی است.پوشش اختراع نشده تا مرا از انسان های ِ ديگر بدزدد.اختراع شده که در مواقع ِ لازم،از جانم محافظت کند.همين.وهيچ کاربرد ِ ديگری ندارد.تمام ِ کاربرد هايی که ما امروز برای ِ پوشش در نظر می گيريم،قرار داد هايی بی معنی و پوچ اند به نظر ِ من!
نوش رو هم که پايَشو نداريم!لذت ِ آغوش رو هم که به طرز ِ وحشتناکی دوست دارم،ولی دستم به گوشت نمی رسه!گيريم که منظور ِ من فقط sex نيست.منظورم درست "لذت ِ آغوش" است! و اين تنها رنگی است در زندگی ِ من که کم رنگ نمی شود.گيريم که من ِ 40 ساله احتمالا جور ِ ديگری فکر خواهد کرد در آينده!که خب طبيعی است.
احساس می کنم روحا متعلق به اين قوم نيستم.منظورم درست اقوام ِ نزديکم و بعد هم کثيری از همشهريان،هم کشوری ها و هم جهانی هايم است!!!نه!من روحا متعلق به اين قوم نيستم.ريشه های ِ من در دور ترين صحرا های ِ آفريقا شايد مرا صدا می کنند.نيمه های ِ ديگر ِ روح ِ عريان ِ من در سرزمين های ِ سياهان است که سياهی از عمق ِ جنگل هايشان فرياد می کشد...
صحرا،جنگل،دريا،کوير و حتی واحه ای کوچک...هر جا که اين جا نباشد،زيباست.هرجا که روح ِ من لحظه ای حتی آرامش داشته باشد و چنگال های ِ تيز ِ شيشه ای ِ کسی،مدام بر روحم خش نياندازد.و چنگال های ِ وحشی ِ محيط ِ وقيح ،روزی هزار بار در قلب ّ من فرو نرود.هر جا که اين جا نيست و من با محيطم،غريبه ام.هر جايی که جنسيت ملاک ِ هيچ چيز نيست و هر انسان می تواند هر انسان ِ ديگر را دوست بدارد.
آنچه در مورد ِ زندگی گفتم،زندگی ِ مادی بود و البته زندگی ِ معنوی که خود به واسطه ی بودن ِ ما به وجود آمده،شايد نتها به انديشه نياز دارد.انديشيدن و انديشيدو ن زيبا انديشيدن!!!!
تا گاه ِ ديگر،بدرود...

محمد فلاح نيا
9/1/84
وقت ِ محلی :5:34pm

2008-11-23T15:57:00.002+03:30

سفر نامه ی ِ اروپا – بخش ِ شانزدهم

وقت ِ محلی:11:33pm
درود
ونيز شهر ِ بسيار زيبايی است.دوست داشتنی و پر از صنايع ِ دستی ِ زيبا و ديدنی و منحصر به فرد.هنر در تمام ِ کوچه ها و خيابان ها د ر حد ِ بالای ِ خود به چشم می خورد.قايق های ِ ونيزی در تمام ِ کوچه ها (يا بهتر است بگويم آبراه ها)به چشم می خورند.ملوان های ِ جوان با لباس های ِ راه راه ِ مخصوص و کلاه ِ مخصوص،واقعا جذاب هستند.قايق ها طولی در حدود ِ 2.5 متر و عرضی کم تر از يک متر دارند.شبيه ِ قايق های ِ چينی هستند.ملوان ها در انتهای ِ قايق می ايستند و پارو می زنند.
اکثر ِ صنايع دستی اين شهر با شيشه ساخته می شوند.واقعا خيره کننده و جذابند.تقريبا تمام ِ پولی که امروز از پدر گرفتم،خرج کردم!13 يورو باقی مانده.دوعدد ماسک ِ بسيار زيبا خريدم 20 يورو.يک قلم ِ شيشه ای 4 يورو و يک کلاه ِ مخصوص 7يورو و چند تا هم جا کليدی مجموعا 10 يورو.صورتک ها(ماسک ها) ی ِ تئاتر واقعا زيبا هستند.من هميشه آرزوی ِ داشتنشان را داشتم.قيمت ها خيلی بالا بود و چيز ِ خيلی مرغوبی نتوانستم بخرم.اما يکی از آن ها دست ساز است و خيلی زيباست.
تقريبا ديگر هيچ کاری نيست که ونيزی ها ی ِ خوش سليقه با شيشه انجام نداده باشند!بايد ديد.هر آنچه زيبايی وجود دارد،اين جا جمع است.صورتک ها هم خيلی متنوع و زيبا هستند.واقعا عالی است.
شام غذای ِ دريايی ِ خوبی خورديم.البته من گوشت ِ قرمز خوردم با مخلفات.اما بقيه غذا های ِ متنوع ِ دريايی خوردند.من هم کمی به غذايشان ناخنک زدم!صدف ، هشت پا های ِ کوچولوی ِ خوشمزه،ماهی و ...
نهار هم غذای ِ ايتاليايی خورديم.من پاستای ِ دريايی با سس ِ سفيد خوردم.
امروز يک برنامه ی ِ موج سواری در تلويزيون هتل ديدم که در استراليا برگزار می شد.يک لحظه دوربين تماشاچيانی را نشان داد که در کنار ِ ساحل ،موج سوار ها را تشويق می کردند، در بين ِ آن ها کسی را ديدم که در واقع می توانم بگويم:خود ِ احسان ِ صفاپور بود!!!با همان مو های ِ بلند ِ خرمايی،همان صورت ِ استخوانی،همان قد،همان عينک و بينی،همان ابرو ها و .... خود ِاو بود!خيلی برايم عجيب بود!
ونيز شهر ِ توريستی ِ واقعا زيبايی است.البته برای ِ آدم های ِ جوان که اختيارشان هم دست خودشان است،زيبا تر هم می شود!!!به من هم البته بد نمی گذرد.فعلا که پدر لطف دارند و مفت و مجانی در حال ِ سفر کردن و خريد کردن و خوردن هستيم!اما خب اگر آزاد تر بودم،بهتر بود!!!کلا هر جای ِ زمين انسان آزاد باشد،آن جا زيبا ترين جای ِ زمين است.هنوز طعم ِ سفرِ "لِکک" زيرِ زبانم مانده!طعم ِ اهواز،ملاثانی،شهر ِ عشق! هنوز مانده و هر روز هم پر رنگ تر می شود.
تصميم گرفتم با مهسا در سال ِ 84 صحبت نکنم.اين تصميم البته چند ساعتی است که اتخاذ شده.نمی دانم آيا صبح ِ فردا که از خواب بيدار شوم ،حتی به يادم مانده يا نه!!؟اما بايد جدی با اين قضيه برخورد کنم.فکر کنم نوشته هايم را مطالعه کرده و اين اصلا برايم جالب نيست!عدم ِ امنيت ِ روانی و فکری باعث می شود نتوانم هرچه دلم می خواهد بنويسم...
سنگی که ديگران از پيکرم تراش می دهند،با وجود ِ تمام ِ سرسختی هايم ،در حال ِ صيغل خوردن است.تنها چيزی که اين روند را کند می کند و يا حتی متوقف می کند،دوری از محيط است.که آن هم اصلا مقدور نيست.من اصلا نمی خواهم صيغل بخورم و مثل ِ همه به اصطلاح ِ خودشان زيبا شوم و يک شکل با ديگران باشم.می خواهم سنگ های ِ ريزِ ته ِ رودخانه باشم!!می فهميد؟؟ته رودخانه می توان دوستان ِ خوبی پيدا کرد.ته ِ رودخانه می شود می توان عاشق شد،مهربان بود،صميمی بود.حتی اگر دوستانت لجن های ِ ته ِ آب باشند،می خواهم سنگ ِ آخرِ رودخانه باشم.لجن ها صادق تر از پرندگان ِ هوا هستند که هرچند گاه با تو هستند و بعد هم پر می کشند و می روند...در ته ِ رودخانه می شود با ماهی های ِ قرمزِ کوچک آشنا شد.در ماه که خبری نيست!!!هست؟؟دروغ و دروغ و دروغ،فريب و فريب و فريب،پوشيدگی و پوشيدگی و پوشيدگی،وقاحت،وقاحت،وقاحت،زشتی و زشتی و زشتی....اين ها تمام ِ محيط ِ اطراف ِ مرا گرفته اند.
لذت بردن از ماسک های ِ تئاتر هم حتی پول می خواهد.می فهمی؟بايد بتوانی هزينه ی ِ ويزا،پاسپورت،هتل،بليط ِ هواپيما و هزار کوفت ِ ديگر را بپردازی و بيايی اين سر ِ دنيا که چند ساعت حداکثر از ديدن ِ مثلا موزه ی ِ لوور لذت ببری و يا صنايع ِ دستی ِ ونيز جذبت کند!!!!
مرضيه در گوشم با سوز می خواند:
حال که رسوا شده ام می روی؟
واله و شيدا شده ام می روی؟
حال که غير از تو ندارم کسی،
وين همه تنها شده ام می روی؟
حال که چون پيکر ِ سوزان ِ شمع،
شعله سرا پا شده ام می روی؟
حال که همراه ِ خراباتيان،
همدم ِ صحرا شده ام ،می روی؟
حال که در وادی ِ عشق و جنون،
وامق ِ عذرا شده ام،می روی؟
...
واين اشکم رو در مياره.دلم برای ِتمام ِ لحظه هايی که از دست دادم،به درد می آيد.تمام ِ زيبايی هايی که مثلا با کسی مثل ِ هاشم و يا پريسا می توانستم داشته باشم....صد بار در روز می ميرم و زنده می شوم...اما چه سود...؟

داشتم می گفتم که همين چند لحظه شادی هم پول ِ کلانی می خواهد.آن که ندارد،چه کار کند؟اصلا آن که دارد،اين چند لحظه شادی به چه دردش می خورد؟اگر مثلا آقای ِ بيل گيتس که الان ثروتمند ترين مرد ِ جهان است،تمام ِ ونيز را بخرد،چه لذتی می تواند از اين داشته هايش ببرد؟؟؟؟و کسی که ندارد....آنکه اين همه پول ندارد بايد چه کار کند؟ديشب در ايستگاه ِ قطار،پسر ايرانيه می گفت:"ايرانی ها شادی بلد نيستند.نهايت ِ شاديشان شمال رفتن است!آخه چند بار شمال؟آدم خسته می شه!!!"
دلم می خواست منفجر بشم و اين حرفا رو نشنوم.خود ِ من اگه 7 مليون پول ِ اضافه داشته باشم،باهاش چی کار می کنم؟من!منی که دم از فقر و بدبختی ِ مردم می زنم،من که دلم واسه نداشتن های ِ مردم می سوزه...من با 7 مليون پول ِ اضافه چی کار می کنم؟؟؟؟
سوال ِ آسونی نيست.شايد خيلی کارا انجام بدم...مفيد و غير مفيد شايد....اما مفهوم ِ واقعی ِ مفيد چيه؟
به چه کاری ميشه گفت کار ِ به درد بخور ِ اساسی؟وقتی ارزش َ هر کاری توی ِ اين جهان می تونه در حد ِ دود کردن ِ يک نخ سيگار و يا له کردن ِ يه سوسک روی ِ ديوار باشه،ديگه چه کار ميشه کرد؟؟
به ياد ِ آقای ِ پهلوان افتادم.تنها کسی که در تمام ِ زندگی ام ديدم که حتی نداشتن هايش را هم با همه قسمت می کرد.او حقوق ِ ماهی 500 هزار تومن نداشت،ولی همان حقوق ِ کمش را هم برای ِ همه خرج می کرد.او نداشتنش را خرج می کرد برای ِ همه.شايد او زيباترين انسانی بود که در تمام ِ عمرم ديدم.پهلوان يک انسان ِ واقعی بود...فرشيد ِ پهلوان يک موجود ِ خاص است که الان شايد کم آورده و خسته شده...خسته از خرج کردن و نخريدن...نخريدن...
بگذريم...دوستش دارم....همين!

بايد يه فکر ِ اساسی در مورد ِ خانواده بکنم.اما من نه سياست ِ ديگر اعضا رو دارم و نه توان ِ اين رو که بخوام مثل ِ اونا زندگی کنم.اما هرچی حساب و کتاب می کنم،حالا حالا ها بايد نون خور ِ همين خونه باشم و وابستگی اقتصادی،همه ی حساب هام رو به هم می زنه...خرجِ دانشگاه و بقيه ی ِ مخارج خيلی بالاست...
نمی دونم چی ميشه...حتی اون قدر ناتوانم که بگم همون 4سال ِ ديگه چی ميشه!کی فکرشو می کرد من در 20 سالگی تو ونيز تو يه هتل ِ مجلل نشسته باشم و بنويسم؟4سال ِ پيش کسی به اين فکر کرده بود؟
آزادی در هيچ کجای ِ جهان نيست،عشق و محبت را به ما نمی فروشند.تنها چيزی که به ذهنم می رسد،اين است که بر خلاف ِ صحبت ِ "برشت" ِ عزيز که دوستش دارم و می گويد :"به جای ِ خود آزاد بودن،بکوشيد تا چنان سامانی بدهيد تا همگان آزاد باشند،و به عشق ورزی ِ به آزادی نيز نيازی نباشد..."، به نظر ِ من همه چيز بايد از درون بجوشد...
گاهی فکر می کنم ما درجهانی هستيم که هيچ چيز در اختيار ِ ما نيست...
خسته ام!خسته!
تا گاه ِ ديگر،
بدرود...

دوستتان دارم:ارباب!هاشم،بهزاد،رضا،يوسف،بهروز،جابر و حتی نيما و بقيه که يادم نيست و يادم هست...

محمد فلاح نيا
8/1/84
وقت ِ محلی: 00:30am

2008-11-23T15:54:00.001+03:30

سفرنامه ی ِ اروپا – بخش ِ پانزدهم

وقت ِ محلی: 8:30pm
الان در قطار ِ پاريس به ونيز هستيم.جا کم است.6 نفر در يک کوپه هستيم.يک زن ِ سياهپوست ِتقريبا چاق هم که زبان ِ انگليسی نمی داند،با ما همراه است.هنوز تخت ها را باز نکرده ايم.وسيله زياد داريم.در واقع چمدان ها خيلی بزرگ هستند.به جز چمدان ِ بابا که کوچک تر است.حدودا هر نفر 110يورو هزينه ی ِ بليط است.کلا قطار های ِ ايتاليا استاندارد ِ خوبی ندارند. بهترين قطار ها در اروپا،قطار های ِ آلمان و فرانسه است.با يک پسر ِ ايرانی که پدر ِ هندی دارد آشنا شدم.7 مليون تومان هزينه کرده و تنهايی تمام ِ اروپا را در 20 روز می گردد.خيلی جا ها رفته بود.اطلاعات ی توريستی ِ زيادی هم داشت.در تصور ِ من 7 مليون تومان نمی گنجد.پسره تهران زندگی می کرد .در هند درس خوانده .ايران هم که بوده،در مدرسه ی ِ هندی ها درس خوانده.اين زن ِ سياهه به زبان ِ بی زبانی به ما فهماند که دو رگه ی ِ آلمانی،فرانسوی است.
من تخت ِ طبقه ی ِ سوم هستم.خودکارم افتاد پايين.به اون زن سياهه می گيم:مادام!!خودکارم خورد تو سر ِ مادام!منم ديگه پس نگرفتم.مينا ميگه:نصف ِ شب مياين پايين ،پا نگذاريد رو سر ِ مادام!آخه سياهه،تو تاريکی ديده نمی شه!مامان و بابا رفتند بخش ِ سيگاری ها برای ِ سيگار کشيدن.بيرون بارون مياد...
داشتم در مورد ِ 7 مليون تومن می گفتم.سفر ِ ما خرجش چند برابر ِ اين مبلغ می شه يقينا.ولی اين رقم برام عجيبه.چون نمی تونم تصور کنم تو سنی که اون بود(حدودا24ساله)،اين مقدار پول برای ِ خودم داشته باشم و باهاش بتونم تنهايی اروپا رو بگردم.
به خاطر ِ خوردن ِ آبجو،حسابی شکم آوردم....
الان ديگه می خوام بخوابم.آخه تنها کاری که اين جا ميشه انجام داد،خوابيدنه!
پس تا گاه ِ ديگر،
بدرود...

محمد فلاح نيا
7/1/84
وقت ِ محلی: 9:31pm
(*عکس : ونوس ِ ميلو-موزه ی ِ لوور پاريس)

2008-11-23T02:27:00.001+03:30

(سفر نامه ی ِ اروپا-بخش ِ چهاردهم)

وقت ِ محلی: 6:52pm
سلام.
آرايش ِ موها خيلی جالب است.به خصوص سياهپوستان که تخصصی ويژه در اين کار دارند.موهای ِ پسر ها،اکثرا مدل ِ اسپارتاکوس يا خروس است.سياهپوست ها موهای ِ بلندی دارند که ريز گيس می کنند و رشته های ِ رنگی از بين ِ آن رد می کنند.کلا هر کس هر کاری که می خواسته و می توانسته،با مو هايش انجام داده.در مورد ِ پوشش هم تقريبا همه راحت و آزاد،هرچه که بخواهند،می پوشند.بستگی به وضع ِآب و هوا هم دارد البته.در روزهای ِ سرد،پوشيده ترند.فرانسوی ها هم که کلا رسمی تر می پوشند و در راه رفتن هم حتی ادا و اصول ِ خاصی دارند.
آرايش ِ خانم ها و همين طور زيورآلاتشان خيلی کم است.زن های ِ مسن بيشتر آرايش می کنند و پيرزن ها به لاک ِ ناخن ِ قرمز ،علاقه ی ِ ويژه ای دارند.آرايش برای ِ زن های ِ جوان تر،در حد ِ همان آرايش ِ مو هاست.

محمد فلاح نيا
7/1/83
وقت ِ محلی:6:56pm

2008-11-23T02:20:00.002+03:30

(سفر نامه ی ِ اروپا-بخش ِ سيزدهم)
وقت ِ محلی: 5:56pm

سلام.
ديروز عصر برای ِ گردش در پاريس بيرون رفتيم.کليسای ِ نتر دام را ديديم و بعد هم رفتيم که برج ِ ايفل را ببينيم.اما ظاهرا در اروپا به خاطر ِ عيد ِ پاک(رستاخيز ِ مسيح) چند روز تعطيلی رسمی است و همه ی ِ شهر های ِ توريستی بيش از حد شلوغند.برج ِ ايفل هم آن قدر شلوغ بود که ترجيح داديم از رفتن به داخل ِ برج،منصرف شويم.در عوض اطراف ِ سن قدم زديم و يه بستنی قيفی ِ خيلی بزرگ و خيلی خوشمزه با کلی خامه هم خورديم!!آخر ِ شب هم به شانزاليزه رفتيم ،قدم زديم و شام خورديم...
الان در ايستگاه ِ قطار هستم.چند ساعت بايد اين جا منتظر بمانيم.حد اقل 2 ساعت.امروز صبح به موزه ی ِ لوور رفتيم.عالی بود.اما چون پدر و مادر زود خسته شدند،دو ساعت و نيم بيش تر نمانديم.بخش ِ ايران را سريع ديديم،قسمت هايی از آفريقا،مصر،بابل،و بخش هايی از مجسمه ها و گالری های ِ نقاشی را بازديد کرديم.بخش ِ مجسمه ها و نقاشی ها،واقعا عالی بود.تابلو ِ موناليرا هم آن قدر اطرافش شلوغ بود که ديدنش لذتی نداشت!معشوقه های ِ حقيقی در هنر آميخته بودند و زيباترين آثار خلق شده بودند.هرکس مسيح ِ خود را به جای ِ مسيح ِ پيامبر به زيباترين شکل ِ ممکن،به تصوير کشيده بود.آن قدر سريع از همه جا رد شديم که حتی نمی شد فهميد کدام اثر،کار ِ کدام هنر مند است!تنها چيزی که می توانم بگويم،اين است که زيبا ترين مجسمه ها از زيبا ترين سنگ های ِ مرمر تراش خورده بود و من فکر می کنم هيچ چيز به جز عشق نمی توانسته آن بازوان و اندام ها را چنين هنر مندانه خلق کند.بند بندِ انگشتان ِ کشيده ی ِ دست و پا،زيبايی ِ خيره کننده ی ِ چشم ها،ماهيچه های ِ بازو و پا ها...همه چيز خيره کننده بود.
در نقاشی ها، جادوی ِ رنگ هم به کمک ِ اين معجزات آمده بود.عکس های ِ خوبی گرفتم.اما کم بودند...بايد ديد..
با ته مانده ی ِ پول هايم،تعدادی کارت پستال برای ِ دوستانم خريدم.راستی مجسمه ی ونوس ِ ميلو را هم ديدم.اطرافش شلوغ بود،اما عکس های ِ خوبی گرفتم.
پاريسی ها،اکثرا مغروند.خيلی مغرور... پوشش رسمی دارند و با وقار و متشخصند. مردان ِ فرانسوی،بسيار زيبا هستند...هتل دار ِ جوان ِ مابا پوزخندی مضحک ،تمام ِ تلاشش را می کرد تا پول ِ بيش تری از ما بچاپد!
راستی در خيابان های ِ پاريس تنها عکس ِ Che نيست که همه جا يافت می شود!!!ديشب اطراف ِ کليسای ِ نتردام در يک کتاب فروشی ، کتابی در مورد ِ فروغ ِ فرخزاد ديدم!زن ِ کتابدار،خيلی او را دوست داشت.کتاب ِ عکسی هم پيدا کردم که عکس هايی از ليلا حاتمی،مصدق و کيارستمی در آن بود!اما کتاب ها خيلی گران بودند و من هم که فرانسه نمی دانسم!نه در اسپانيا و نه در فرانسه،فرصت ِ رفتن به کتاب فروشی های ِ بزرگ،دست نداد.کتاب از لورکا،رمبو و ورلن،به زبان ِ انگليسی پيدا نکردم.
قيمت عطر ها،چندين برابر ِ ايران است.منظورم اين است که يک مارک عطر ِ فرانسوی ِ خاص،در ايران و دوبی ارزان تر از همان عطر در خود ِ فرانسه است.کنزو،هوگو،باس،لاکوست و... همه هستند،اما خيلی گران!
به هاشم قول داده بودم که برايش عطر بخرم،اما پولم ته کشيده و هيچ چيز برايش نخريدم.
دلم برایِ بچه ها تنگ شده.ای کاش...
بگذريم.
*دنيا زشتی کم ندارد،زشتی های ِ دنيا بيش تر بود،اگر آدمی بر آن ها ديده بر می بست....(فروغ ِ فرخزاد)
در زير ِ پل های ِ رودخانه ی ِ سن،سن ِ زيبا در فرانسه ی ِ بزرگ،در پاريس،پايتخت تمام ِ جهان،انسان هايی زندگی می کنند...در سرما،باران و مه رودخانه.بهتر است بگويم انسان هايی مثل ِ حيوان زندگی می کنند.امروز عصر باران می آيد و آن ها در کپر های ِ پارچه ای ِ مندرسشان، زير ِ يک لحاف ِ شندر پندری خزيده اند تا مراقب باشند کسی پارچه هایِ کپرشان را ندزدد.يکی بد بخت تر از خودشان!
در راه فکر می کردم اصلا زيبايی چه مفهومی دارد،وقتی هميشه زيباتری وجود دارد؟؟تنها چيزی که برای ِ همه يکسان است،درد ِ نداری است.نداشتن ِ سلامتی،پول،احترام،عشق،لباس و...اين ها برای ِ همه يکسان است.زشتی همواره مفهومی واقعی ، ملموس و وحشت ناکی است!زشتی ها هميشه از نداشتن ها شروع می شوند.کسی که نداشته هايش کم تر است،خوشبخت تر است.و هر که بيشتر ، بد بخت تر!اما آن که دارد،هر چه قدر هم که داشته باشد،تضمينی وجود ندارد که خوشبخت باشد.اطراف ِ رودخانه یِ سن،سن ِ زيبا که زير ِ پل هايش بدبختی می لولد،چراغ های ِ بزرگ ِ فروشگاه های ِ معتبرِ مارک های ِ معتبر ِ جهان به چشم می خورند.مارک ِ غذا:Mc.Donall ،Burger King ، Hut Pizza و ...عطريجات:Catrier ، Chiritian Dior ، Kenzo،Hogo، Boss،Polo،Locoste ،مارک های ِ کفش و لباس: Nike،Adidass و...
و اين ها همه شايد و فقط شايد زشت به نظر نيايند،اما مطمئنا صندوق های ِ خيره شان که در همه جا به چشم می خورند،واقعا وقيح و غير ِ قابل ِ تحمل اند.
جوان های ِ کشور های ِ فلاکت زده ای که آرزوی ِ زندگی ِ آرام و بی دغدغه ای دارند و برای ِ لقمه ای نان به اين سر ِ دنيا آمده اند،و حتی خود ِ جوانان ِ پاريسی و حومه یِ آن که برای ِ داشتن ِ يک زندگی ِ متفاوت بايد بها بپردازند،در اين فروشگاه ها به جارو کشی و شيشه پاک کنی و نظافت مشغولند...
زن های ِ آسيايی در آشپز خانه های ِ اين مغازه ها،با سرعت کار می کنند و رئيس های ِ پاريسی شان ، با کت و شلوار ِ اتو کرده، قدم می زنند و دستور ِ پاک کردن ِ اثر ِ انگشت ِ يکی ازمشتری ها راروی ِ شيشه های ِ بزرگ ِ مغازه را صادر می کنند.
طراحی داخلی ِ اکثر ِ شعبه های ِ اصلی مک دونالد،زيبا و خيره کنند است.غدا ها خوشمزه و باب ِ طبع هستند .البته طعمی که به واسطه ی ِ تبليغات ِ گسترده در ذهن ِ ما پديد می آيد،قطعا بسيار لذيذ تر است تا طعم ِ واقعی ِ آن ها.انواع ِ بستنی های ِ خوشمزه و خوش رنگ و آب،نان و پنير ِ مخصوص،همبر های ِ خوشمزه،قهوه،آبميوه و آبجو . هزار جور غذای ِ جور واجور و خوش طعم!البته در ذهن ِ ما قطعا!
تنها تبليغات می تواند طعم ِ يک تکه گوشت ِ همبر و يک آب قند ِ کافئين دار را که به آن نوشابه ی ِ کوکاکولا می گويند،به اضافه ی ِ سيب زمينی سرخ کرده را در ذهن ِ انسان به طعم ِ بوقلمون ِ شکم پر ِ پخته شده در شراب تبديل کند!
اکثر ِ غذا هايی که ما در مکدونالد می خوريم،چيزی ما بين ِ 40 تا 50 يورو می شود.ساندويچ ِ همبر گر با نوشابه و سيب زمينی برای ِ 5 نفر،50000 تومان!جالبه نه؟
امروز می خواستيم به يک رستوران ِ ايرانی برويم ،اما از شانس ِ ما،طرف رفته بود تعطيلات!
بچه ها آمدند،تمرکزم را به هم زدند.فعلا نمی دانم چه بنويسم.
تا گاه ِ ديگر،
بدرود...

محمد فلاح نيا
7/1/84
وقت ِ محلی: 6:50pm

2008-11-22T22:54:00.000+03:30

(سفر نامه ی ِ اروپا-بخش ِ دوازدهم)
وقت ِ محلی: 5:05pm
سلام.
(...بنا به مسائلی،بخشی از سفر نامه را سانسور کردم!!!!)
ديشب يه هتل پيدا کرديم.برای ِ يک شب 400 يورو .اطراف ِ شانزاليزه است.ديروز عصر به برج ِ ايفل رفتيم.خيلی شلوغ بود.ظاهرا به خاطر ِ عيد ِ پاک چنيدن روز کل ِ اروپا تعطيل است و اين باعث شده که تمام ِ شهر های ِ توريستی خيلی شلوغ شوند.
متروی ِ پاريس بزرگ ، قديمی و البته کثيف و بی نظم است!پله برقی های ِ کمی دارد.علائم ِ راهنمايی هم نسبت به مادريد و بارسلون بی نظم هستند و نا مناسب.
تاکسی اومده که بريم ايستگاه ِ قطار برای ِ رفتن به ايتاليا....

محمد فلاح نيا
7/1/84
وقت ِ محلی: 5:15pm
(*عکس: ساختمان های ِ پاريس- درآن زمان پاريس کانديد ِ برگزاری المپيکِ 2012 بود و سر تا سر ِ شهر پر بود از تبليغات ِ المپيک)

2008-11-22T22:50:00.001+03:30

(سفرنامه ی ِ اروپا- بخش يازدهم)
وقت ِ محلي:11:15am
سلام.
ظاهرا ساعت ِ پاريس و مادريد با هم تفاوت ندارد.الان در يکي از فرعي هاي ِ شانزه ليزه (شانز اليزه!) هستيم.ورودمان به پاريس عالي بود.از ايستگاه ِ قطار تا اين جا با تاکسي اومديم.تقريبا از جلوي ِ خيلي از آثار ِ ديدني رد شديم و خستگي ِ راه از تنمان به در آمد.عکس هاي "چه" بر در و ديوار ِ پاريس هم به چشم مي خورد.در يک کافه نشسته ايم.من و مينا و مادر.مادر سيگار مي کشد،من هم لبي به آبجو تر کردم!پاريس براي من (با همان سواد ِ کم ِ ادبي!)،پايتخت ِ شاعران و هنرمندان ِ جهان است!(شايد بود!)...شهر ِ معاشقه هاي ِ ورلن و رمبو ...
بابا و مهسا براي ِ يافتن ِ هتل،ما را ترک کرده اند.اگر اطراف ِ شانزه اليزه هتل بگيريم،واقعا عالي مي شود.اول ِ سفر،قرار نبود به پاريس بياييم.اما تصميم گرفته شد و آمديم.در آفتاب نشسته ام ،گرم است.هوا عالي است.بهاري ِ بهاري...ديشب خواب ِ راحتي در هتل داشتم.يک آقايي آمد ميز ِ کناري نشست که يک Notebook به اندازه ي همين دفتر ِ من (و کمي هم کوچک تر شايد) به همراه دارد.راننده ي تاکسي که ما را آورد،آدم ِ باحالي بود.مرتب صحبت مي کرد و خيلي براي ِ آوردن ِ ما احساس ِ مسوليت مي کرد.اين جا فکر کنم باز هم براي ِ زبان مشکل داشته باشيم.يک فرانسوي،عمرا حاظر نيست انگليسي حرف بزند و يا ياد بگيرد حتي!!!تا همين الان دختر ِ کافه دار کلي اعصابم رو به هم ريخته!حتي اعداد رو هم به انگليسي نمي گويند.
قبل از رسيدن به پاريس،قطار از حومه ي پاريس رد شد .مه ِ زيبايي تاکستان های ِ انگور را فراگرفته بود و دوباره من به ياد ِ ملاثاني و مه ِ زيباي ِ کارون ِ آن جا افتادم.به ياد ِ دوستانم افتادم.بيش تر از همه جابر ِ نصيري و پويا پرويني و بهروزبهمنی...به ياد ِ همه ي ِ زيبايي هاي ِ آن جا افتادم...
خودکارم مشکل دارد!
صبح ساعت ِ 7:30am بيدار شدم.رفتم صبحانه خوردم.نان،کره،مربا،آب پرتغال،شيريني و البته قهوه!صبحانه ي خوبي بود.
پرچم ِ فرانسه با اقتدار ِ تمام ،همه جا در اهتزاز است.از جلوي ِ ساختمان ِ مجلس هم رد شديم.واقعا زيبا بود...
6 انقلاب!پاريس شهر ِ بزرگ ِ انقلاب هاي ِ بزرگ...
وقتي برگشتم ايران،اولين کاري که خواهم کرد،خواندن ِ کتاب ِ "نبرد هاي ِ طبقاتي ِ فرانسه" ي ِ کارل مارکس است.
بابا اين ها آمدند،بدون ِ خبر هاي ِ خيلي خوب!
تا گاه ِ ديگر بدرود...

محمد فلاح نيا
6/1/84
(*عکس: طاق ِ نصرت)

2008-11-22T14:54:00.001+03:30

(سفر نامه ی ِ اروپا بخش ِ دهم)
وقت ِ محلي:10:00pm
سلام.
در قطار ِ بارسلون به پاريس هستم و باز هم مرضيه گوش مي کنم.دست خط ِ من کلا خوب نيست،به خاطر ِ حرکت ِ قطار بد تر هم مي شود.در حدود ِ 12 ساعت راه است.بالاخره کتاب ّ سالوادور دالي" را خريدم.بابا برايم خريد.چند ساعتي هم در مصرف کردن صرفه جويي کردم و الان حدودا 10 يورو پول دارم!!هنوز نه براي ِ بهزاد چيزي خريدم،نه براي ِ رضا،نه براي ِ بهروز و يوسف!براي ِ بقيه هم البته چيز ِ خاصي نخريدم!اما خب يه چيزايي خريدم.اما کوچيکه و مطمئن نيستم که خوششون بياد يا نه...
گيريم که اوني که منو دوست داره،مي دونه من هميشه و همه جا به يادشم.و مي دونه که در مسائل ِ مادي هم اگه چيزي داشته باشم،لذت ِ من در اينه که با هم خرج کنيم...
چند روزه غذا هاي ِ برگر کينک و مک دونالد مي خورم.برگر کينگ خيلي بهتره.اما کلا سيستم ِ Fast Food واقعي است ديگه!سريع تحويل بگير،سريع بخور،سريع هم برو!اين طوري نيست که کسي برات غذا رو بياره و کسي دور ِ ميزت باشه که بخواي بهش دستور بدي...فقط پاي ِ صندوق کار کنان رو مي بيني...
چيز ِ جالبي که اين فست فود ها داره و توي فست فود هاي ِ دوبي نديده بودم،سرو کردن ِ آبجو است...که خيلي خوبه!هر وعده غذاي ِ خانواده ،اگه از فست فود استفاده کنيم،50 يورو مي شود.
در قطار تخت دارم براي ِ استراحت.من و بابا در يک کوپه هستيم.صبحانه هم روي ِ بهاي ِ بليط حساب شده.سيستم ِ جالبي است به اسم ِ "Tran Hotel"...کوپه ي ِ ما سرويس بهداشتي ِ جدا دارد و تغريبا همان خدماتي را که در هتل ارائه مي دهند ،اين جا هم ارائه مي دهند...بوفه ي خوبي هم دارد و همچنين در اين بخش سيگار کشيدن ممنوع است!که خيلي خوب است!!!
ته بليط ِ مادريد به بارسلون را نگه داشتم،از بليط هاي ِ مترو هم نمونه آوردم.امروز عصر هم به پارک ِ "گوئل" رفتيم که شاهکار ِ ديگري از "گائودي" است.جاي ِ زيبايي بود.گائودي و دالي،با هم دوست بوده اند.دو تا کارت پستال آن جا خريدم.جاي ِ با حالي بود.کلي عکس گرفتم که ديدن ِ آن ها خيلي بهتر از اين است که تعريف کنم.
حرف ِ خاص ِ ديگري به ذهنم نمي رسد.
تا گاه ِ ديگر،بدرود...

محمد فلاح نيا
5/1/84

2008-11-22T14:50:00.001+03:30

(سفر نامه ی ِ اروپا بخش ِ نهم)
وقت ِ محلي:1:20pm
سلام.
الان در يکي از قصر هاي ِ سلطنتي ِ اسپانيا هستم.واقعا زيباست.اگه يه روز ِ کامل هم اين جا باشي ، وقت کم مياري.دارم مهسا رو مي پزم که برام يه کتاب "سالوادور دالي" بخره!قيمتش 10 يورو است و من کل دارايی ام 50 يورو بود که الان چيزي در حدود ِ 5 يورو بيش تر ازش باقي نمونده.
هنوز دلم مي سوزه که چرا تو موزه ي پيکاسو نتونستم چيز هاي ِ بيش تري بخرم.يا مثلا پرچم ِ "چه" رو بخرم.مهم نيست البته!مهم داشتن ِ هر چيز نيست.حداقل ديدمشون و ياد و خاطرشون هميشه با من مي مونه.اين جا پر از مجسمه هاي ِ زيبا و جور واجوره.امکانات ِ توريستي ِ بارسلون واقعا عالي است.خيلي خوب و کامله.دارم مرضيه گوش ميدم.آخ که من چه قدر اين آهنگ رو دوست دارم:
حال که رسوا شده ام مي روي؟
واله و شيدا شده ام مي روي؟
حال که چون پيکر ِ سوزان ِ شمع
شعله سرا پا شده ام،مي روي؟
حال که همراه ِ خراباتيان ،
همدم ِ صحرا شده ام مي روي؟
حال که در وادي ِ عشق و جنون
وامق ريال عزرا شده ام مي روي؟
حال که در بحر ِ تماشاي ِ تو
غرق ِ تمنا شده ام مي روي؟
...

ديروز در باغ ِ وحش،حيوانات ِ زيادي را ديدم.تازه نصف ِ باغ ِ وحش را هم نديديم.فيل،گوريل،انواع ِ ميمون هاي ِ دم دار، دلفين، انواع ِ طاووس،فک،شير ِ دريايي ،اسب ِ آبي،شتر مرغ،گور ِ خر،شتر هاي ِ مختلف!،طوطي هاي جور واجور،بوفالو،پنگوئن ،فلامينگو و...
مادر مي پرسه:چرا اينا مجسمه هاشون رو لخت مي سازند؟
اين جور سوال ها سلول هاي ِ عصبي ام رو تحريک مي کنه!آخه مادر،سوال رو به ديد ِ انتقاد مطرح مي کنه...حتما بايد رو سر ِ اين ها هم چادر باشه!يا چيزي شبيه به اين!
از اين بالا تمام ِ بارسلون پيداست.
از قصر محافظت ِ بالايي ميشه.کيف،کت و وسايل ِ آدم بايد از دستگاه رد بشه و گارد ِ مخصوصي با کت ِ آلبالويي و شلوار ِ سياه ،همراه با کلت در اطراف به چشم مي خورند.البته اين طور نيست که فضا رعب آور باشد.همه چيز عادي است و برخورد ها محترمانه و توام با آرامش است.
اگر رشته ي تحصيلي ام معماري بود،يا حداقل کتاب هاي معماري جهان ِ بيش تري خونده بودم،اين جا خيلي بيش تر بهم خوش مي گذشت.
شب ها خواب هاي ِ زيبايي مي بينم.خواب ديدم هاشم اومده و داره بهم اصرار مي کنه که بمونم...و بمونم و بمونم...خواب ِ شيريني بود.خواب ديدم همه ي دوستاي ِ قديم ِ مدرسه دور ِ هم جمع شديم و آقاي پهلوان هم آمده بود و مثل ِ هميشه با تک تک ِ ما شوخي مي کرد.علي هم بود و يک تيکه هم به من و علي گفت...
مجسمه هاي ِ اين جا را که مي بينم،به يادِ کتاب ِ "زندگي نامه ي ِ ميکل آنژ" به قلم ِ "رومن رولان" مي افتم.سراسر ِ زندگي اش تحت ِ فرمان ِ پاپ هاي ِ احمقي بود که هزار جور سفارش ِ مسخره داشتند و هر روز يکي مي مرد و ديگري که مي آمد،دستوراتش عوض مي شد...از خودم می پرسم: اگر آن چيزی را می ساخت که خودش دوست داشت،چه چيز را می آفريد؟؟؟
فکر می کنم مجسمه هايی از عزيزانش خلق می کرد،دو صد ده برابر ِ مجسمه های ِ عيسی و موسی و داوود و دو صد ،ده صد برابر زيباتر از آن ها...مجسمه هايی که راه می رفتند....
سراسر ِ زندگی اش،رنج هايی بود از نداشتن....
اگر من هم می توانستم مثل ِ او از دستانم استفاده کنم،پيکره هايی از عزيزانم چنان می تراشيدم که...
يا اگر هنر ِ پيکاسو يا دالی را در نقاشی داشتم...تک تک ِ ماهيچه های ِ با شکوهشان را می کشيدم يا از سنگ می تراشيدم. تصور کن :حريری از جنس ِ سنگ...!

خانواده از من جدا شدند و رفتند،فکر کنم گم شدم!تقريبا 30 دقيقه است که اين جا نشستم و نيامدند.
ديروز عصر به کليسای ِ "ساگرادافاميليا" رفتم.يکی از شاهکار های ِ معمار ِ معروف"گائودی"!با شکوه و با عظمت بود.البته بايد بيرون منتظر ِ اهل ِ خانه می ماندم و نتوانستم داخل ِ بنا را ببينم.نهايتا بعد از کلی انتظار،کسی نيامد و دست از پا دراز تر خودم به هتل برگشتم.اما اولين باری بود که مجسمه های ِ مدرن ِ مذهبی (و بعضا غير ِ مذهبی)را در يک فضای ِ کلاسيک مثل ِ کليسا می ديدم!اگر ساخت ِ آن به کلی تمام شود،برج ِ کليسا،بلند ترين برجِ بارسلون خواهد بود.پروژه ی بزرگی است که هر فاز ِ آن را در دوره ی زمانی ِ خاصی ساخته اند.تعدادی از بخش ها برای ِ ديد ِ عموم باز است.يه يارويی هی عجيب و غرِب نگاهم می کنه و لبخند می زنه بهم!لباسش مثل ِ پاکستانی هاست.انگشتر ِ عقيقی هم به دست داره!
بگذريم...
اين جا جفت ها يا در حال ِ French kiss هستند و يا دارن آبجو می زنند و از هم عکس می گيرند،می گن و می خندن....چه پير،چه جوون...بچه ها هم دنبال ِ کبوتر هايی می دوند که روی ِ زمين اين طرف و اون طرف می رن...
عريانی ِ رفتار ِ مردم ِ اين جا،واقعا قابل ِ تحسينه.کسانی که منو درست می شناسند،می دونند که من اصلا منظورم مسائل ِ جنسی نيست.نه!من دقيقا منظورم عريانی ِ رفتار ِشونه...در تمام ِ زمينه ها...
در اسپانيا ،زبان ِ دوم ِ خاصی،(به آن مفهوم که ما در ايران داريم)وجود ندارد.تغريبا زبان ِ دومشان آلمانی است،بعد فرانسوی و ايتاليايی...يک اسپانيايی به من گفت که چند سالی (در حدود 10-15 سال) است که مردم به ياد گيری ِ انگليسی هم علاقه مند شده اند.
اميد وارم منو اين جا يادشون نرفته باشه!که واقعا وحشتناکه!اعصابم رو می ريزه به هم!نمی دونم چرا تا حالا نيومدن...
من دم ِ درِ ورودی ِ قصر هستم و اونا رفتن داخل رو ببينند.من تو محوطه نشستم و کم کم دارم نگران می شم.
وقتی دوربين بود،عکس های ِ جالبی گرفتم.
متروی ِ بارسلون تميز تر از متروی ِ مادريد است.اما پله برقی های ِ کم تری دارد.خسته شدم از بس اين جا نشستم.می ترسم يه دقيقه برم قدم بزنم و اونا بيان و ببينند که من نيستم.
مردم ِ اين جا،ساده می پوشند،ساده می خندند،ساده زندگی می کنند و ....

فعلا برم تا بعد...
تا گاه ِ ديگر...

محمد فلاح نيا
5/1/84
وقت ِ محلی: 2:10pm

2008-11-22T14:45:00.001+03:30

(سفر نامه ی ِ اروپا بخش ِ هشتم)
وقت ِ محلی:7:30pm
سلام.
بارسلون شهر ِ جالبی است.تغريبا همه انگليسی را می فهمند و ديگر مشکل ِ خاصی از نظر ِ زبان نداريم.هتل ِ خوب و تميزی داريم به اسم ِ گوتنبرگ.اما هنوز هم با خانواده مشکل دارم!!!امروز بخش ِ وسيعی از بارسلون را دور زديم.اتوبوس های ِ خاص ِ توريستی وجود دارد که کار را راحت می کند.به باغ ِ وحش ِ بارسلون رفتيم.عظيم و زيبا بود.به موزه ی پيکاسو هم رفتم که خيلی عالی بود و تعدادی کارت پستال برای ِ عزيزانم خريدم.ديشب دوباره به پريسا e-mail زدم.نمی دونم به دستش رسيده يا نه!به دستت رسيده؟؟
اين جا همه چيز خيلی گرونه!هنوز برای ِ کلی از دوستام چيزی نخريدم و پولام هم ته کشيدن.نمی دونم چی کار کنم.
اگه همين پول رو تو ايران خرج کرده بودم،حالا کلی چيز خريده بودم.
مردم ِ بارسلون کلا Open mind هستند!!توضيح ِ اين نکته رو بايد شفاهی به عرض برسانم!
از صبح تا الان بيرون بوديم و الان همه خسته هستند و خوابيدند.نمی دونم چی کار کنم.خوابم نمی ياد.اما ظاهرا من هم مجبورم بخوابم.اگه پولام ته نکشيده بود،شايد می رفتم بيرون يه گشتی بزنم.
اما...
من الان فقط به برگشتن فکر می کنم و برنامه ی دويدن و پياده روی ِ منظم و جشن ِ بزرگی برای ِ آقای ِ پهلوان.چند شبِ پيش که مادريد بوديم،بچه های ِ يک مدرسه برای ِ معلمشون ،تو رستوران جشن گرفته بودند.به ياد ِ فيلم ِ مادادايو افتادم.منم هوس کردم همچين کاری انجام بدم...
دريا به هتل نزديکه و يک خيابان ِ توريستی هم همين نزديکی است.کلا بارسلون مثل ِ اين که شهر ِ عشق و حالشونه!يه جورايی شيرازِشونه!!!البته خب نه با مردم ِ شيراز.يکی از نماد های ِ شهر،علامت ِ "خر"است...
پوستر ها و جاکليدی ها و فندک ها و لباس های ِ "ارنستو چه گوارا" همه جا هست.ولی باز هم خيلی گرون!
پرچم ِ بزرگ ِ عکسش،17 يورو است.(الان يورو حدودا 1250 تومان است.)تازه اگه بخرم هم،همه می گن:بچه جو گرفتتش!
اين طوری نيست!اگر هم باشه،به نظر ِ من اشکالی نداره.
اگه يه روز يه عالمه پول داشتم،کلی حال می کنم!همين!(اين يک جور غيب گويی ِ ويژه بود!!!)
می ترسم اگه يه روز بتونم هر چی که خواستم بخرم،ديگه نخوام که هيچ چيز بخرم...
به هر حال،ناشدنی،نگفته بهتر...
به هاشم فکر می کنم،خيلی زياد.
و به پريسای ِ عزيز ...
به آرامش هم...گاهی،گاهکی فکر می کنم.
آرامش...!اما من فکر کنم تو گور پيداش می کنم...فکر که نه!تقريبا مطمئنم...

محمد فلاح نيا
4/1/84

2008-10-25T16:44:00.001+03:30

(سفر نامه ی ِ اروپا بخش ِ هفتم)

وقت ِ محلی: 4:05pm
سلام.
الان در ايستگاه ِ قطار ِ بارسلون هستم.بليط ِ رفتن به پاريس را گرفته ايم و برای ِ تهيه ی هتل تلاش می کنيم.دو شب در بارسلون اقامت داريم.ديشب به رقص ِفلامينگو رفتيم.آن چيزی که آن جا اجرا شد،برای ِ من جذابيت ِ خاصی نداشت.البته تنها چيزی که من قبلا از موزيک ِ اسپانيا شنيده بودم،گيتار ِ جيپسی کينگز(Gypsy Knigs) بود.در مقايسه با آن،کارهايی که ديشب اجرا شد،جذابيت ِ خاصی نداشتند.رقص ها هم چندان هنر مندانه نبودند.شب باران ِ ملايمی آمد.شب ّ بدی نبود.اما با بچه ها کمی مشکل دارم!
اسپانيا به صورت ِ سلطنت ِ مشروطه اداره می شود.در قطار ِ مادريد به بارسلون با دختری اسپانيايی آشنا زدم که مادرش اهل ِ جمهوری ِ دومنيکن بود.وقتی که به او گفتم از ايران آمده ايم،به من گفت چه جالب ،چند وقت ِ پيش ملکه ی شما مهمان ِ ملکه ی ما بود!!!!من با تعجب گفتم:ملکه؟کدوم ملکه؟و اون گفت: فرح ديبا!
ظاهرا ملکه ی اسپانيا و فرح ِ ديبا روابط ِ خوبی با هم دارند.در جشن ِ عروسی شاهزاده ی اسپانيا،فرح ِديبا هم حظور داشته.
در قطار حسابی استراحت کردم.
بدرود...
و حرف هايی که نمی شود نوشت،
گفت
و سرود!!!

محمد فلاح نيا
3/1/84
وقت ِ محلی : 4:15pm

2008-10-25T16:30:00.007+03:30

(سفر نامه ی ِاروپا بخش ِ ششم)

وقت ِ محلی : 4:30pm
سلام.
الان که می نويسم،در يکی از قصر های ِ سلطنتی ِ اسپانيا هستم.مکان ِ جالبی است.هوا کمی شرجی است.ابر و آفتاب است.با تور برای ِ گردش آمديم که مکان های ِ ديدنی ِ مادريد را ببنيم.يک تور ِ سه ساعته.برای ِ هر نفر 17 يورو.در اطراف ِ قصر ،باغ ِ زيبايی وجود دارد.ما زمان ِ کمی برای ِ عکاسی در اختيار داشتيم و نتوانستيم همه جای ِ قصر را بازديد کنيم.اما عکس های ِ جالبی گرفتم.اتوبوس خراب شده و منتظريم اتوبوس ِ ديگری بيايد .راهنما به سه زبان ِ اسپانيايی،ايتاليايی و انگليسی صحبت می کند.اتوبوس آمد.
بدرود.

محمد فلاح نيا
2/1/83
وقت ِمحلی: 4:32pm

2008-10-25T11:52:00.002+03:30

(سفر نامه ی ِ اروپا،بخش ِ پنجم)

وقت ِ محلی :2:48pm

ديشب به يکی از خيابان های لوکس َ شهر رفتيم.اما هيچ خبری نبود به جز نمايندگی ِ مارک های ِ معروف ِ لباس و عطريجات که البته همان ها هم چون شب ِ يکشنبه بود،به کل تعطيل بودند.خسته و کوفته به هتل برگشتيم.خروجی ِ مترو که نزديک ِ هتل ِ ما بود،بسته بود!يک مردِ آلمانی هم به غير از ما با در ِ بسته مواجه شد.هيچ جنبنده ی ِديگری آن جا نبود.طی ِ يک عمليات ِ خاص، دوباره به داخل ِ مترو رفتيم و سوار ِ قطار ِ ديگری شديم و در ايستگاه ِ بعدی پياده شديم.آن مرد هم نه انگليسی بلد بود و نه اسپانيايی.همين طور پشت ِ سر ِ ما آمد.از روی ِ نقشه ای که داشتيم،درست نمی شد موقعيت ِ هتل را پيدا کنيم ،همين طور پياده به راه افتاديم تا پرسان،پرسان به هتل برسيم.خيلی راه رفتيم.از 10 نفر هم سوال کرديم تا بالاخره بعد از ساعت ها پياده روی،به هتل رسيديم.در تمام ِ اين مدت مرد ِ آلمانی،با ما بود و چون ظاهرا قرار ِ ملاقات داشت،مرتب با ايما و اشاره،ساعت می پرسيد.
آن قدر دير به هتل رسيديم که همه یِ غذا فروشی ها بسته بودند.به جای ِ شام،شراب ِ قرمز و آجيل خوردم.و بعد هم به دوستانم فکر کردم.آهنگ ِ مرضيه گوش دادم و حافظ خواندم تا خوابم برد...
صبح ِ زود با مهسا بيدار شديم،صبحانه خورديم و به ايستگاه ِ قطار رفتيم تا برایِ فردا به مقصد ِ بارسلون بليط بگيريم.بعد هم رفتيم از چند ساختمان که از نظر ِ معماری جايگاه ِ ويژه ای داشتند،ديدن کرديم.
در بازگشت به هتل،آن قدر خسته بودم که در مترو خوابم برد.
فعلا بدرود...

محمد فلاح نيا
2/1/84
وقت ِ محلی :3:00pm
(عکس:يادمان ِ شهدای ِ استقلال ِ اسپانيا-مادريد)

2008-10-25T11:42:00.002+03:30

(سفرنامه ی ِ اروپا بخش ِ چهارم)

ساعت به وقت ِ محلی: 4:30pm
سلام.
همه خواب بودند.من از هتل زدم بيرون،اما اطراف ِ هتل،خبری نيست.مغازه ها تعطيل هستند و تعدادشان هم خيلی کم است.بايد دست از پا دراز تر،برگردم.اين جا در خيابان،مترو،غذا فروشی و کلا همه جا صدای ِ ملچ ملوچ ِ فرنچ کيس (Frebch Kiss) به گوش می رسد.حتی الان که همه جا تعطيل است،و من روی ِ يک نيمکت بر ِ خيابان نشسته ام!
ديروز از مينا پرسيدم:ساعت به وقت ِ محلی چند است؟
مينا هم خيلی جدی پرسيد:کدوم محل؟محل ِ خودمون؟
و کلی خنديديم.
اين جا همه فکر می کنند ايرانی ها عرب هستند.کلا اگر کسی هم چند کلمه انگليسی بداند،سريعا می پرسد:شما عربيد؟
امروز با يکی از همين افراد کلی چانه زدم تا بفهمانم ايرانی ها عرب نيستند و عرب ها فقط در بخشی از ايران زندگی می کنند.
لحظه ی تحويل ِ سال در يک موزه ی آثار ِ هنری بوديم.اکثر ِ آثار، تابلو های ِ نقاشی بودند.تعداد ِ زيادی کتاب در مورد ِ سبک های ِ مختلف ِ نقاشی وجود داشت.اما همگی اسپانيايی زبان بودند.يک کتاب از دالی ديدم که قيمت ِ مناسبی هم داشت،اما چون به زبان ِ اسپانيايی بود،نخريدم.
کتاب هايی از ورمير،شاگال و... زياد و مناسب بودند،اما همگی به زبان ِ اسپانيايی.
راستی بار هايمان که رسيد،کاپشن ِ من را دزيده بودند.به اضافه ی عطر ck که خيلی دوستش داشتم.مهسا و مينا هم می گويند عطر هايشان دزديده شده.
گردش در شهر،خيلی جالب است.اما پدر و مادر،زود خسته می شوند.
شيرينی و نوشيدنی ِ تحويل ِ سال نو را در يک کافه ی دنج خورديم.شب احتمالا به برنامه ی رقص ِ فلامينگو می رويم.
اين جا به کودکانشان خيلی توجه دارند.افراد مسن هم به سگ خيلی علاقه دارند. مجرد ها هم که دسته دسته يا جفت جفت،در حال ِ شوخی کردن و خنديدن و لذت بردن هستند.
کلا بد نبود اگر همچين سفری رو مجردی هم تجربه می کردم!
برای ِ پريسا e-mail زدم و تعدادی Off Line هم برای ِ هاشم فرستادم.حتی Windows هم به زبان ِ اسپانيايی است!کافی نت سرعت ِ خيلی خوبی داشت.اما برای ِ باز کردن ِ سايت ِ Orkut کمی مشکل داشتم.Yahoo Messenger هم به زبان ِ اسپانيايی بود.نمی توانستم از برنامه خارج شوم.مسئول ِ کافی نت هم يک کلمه انگليسی نمی فهميد!
تعدادی کارت پستال خريدم.اما فکر کنم،هر چه قدر هم که بخرم،باز کم است.
الان در اطراف ِ هتل،فقط غذا فروشی ها باز هستند.
فعلا بدرود
تا بعد...
محمد فلاح نيا
1/1/84
وقت ِ محلی: 4:50pm
(عکس:مادريد،صبحانه خوری ِ هتل)

2008-10-24T12:33:00.004+03:30

(سفر نامه ی ِ اروپا-بخش ِ سوم)
سلام.
ساعت به وقت ِ محلی 3 عصر است.الان در شهر ِ مادريد در هتل هستيم.اين شکلک ها که در بالا می بينيد،برای ِ اين کشيده شده که به کار گرِ هتل بفهمانيم به دمپايی نياز داريم.اين جا غالبا انگليسی بلد نيستند.به جز مکان های ِ خاص ِ اطلاعات ِ توريست،ديگر هيچ کس نه انگليسی حرف می زند،نه می فهمد!حتی بروشور های ِ توريستی که در هتل موجود است،به زبان ِ اسپانيايی است.وسايل ِ سفرمان هنوز از ميلان نرسيده و فعلا بايد در هتل منتظر بمانيم.تا هتل با مترو آمديم.خيلی جالب بود.کلا هر جايی که افراد ِ زيادی آن جا هستند،برای ِ من جالب است.چون تک تک ِ آن ها را از جنبه های ِ مختلف بررسی می کنم.البته بيش تر از نظر ِ مسائل ِ اجتماعی و رفتاری.
نکته ی جالبی که در مترو زياد به چشم می خورد،عشق بازی ِ عشاق ِ جوان بود که بی پروا و خيلی راحت در آغوش ِ هم،به هم ابراز ِ محبت می کردند و جالب تر از آن،رفتار ِ ديگران در برابر ِ اين عمل بود.اصلا انگار که هيچ اتفاق ِ غريبی رخ نمی دهد.همه سرگرم ِ کار ِ خود بودند.
من به اين فکر می کردم که اگر دو زوج ِ جوان در ايران،دست ِ هم را در خيابان بگيرند،مردم چه طور با نگاه، آن ها را می خورند!
فعلا همه در حال ِ استراحت هستند .من هم کمی خسته ام...می خوابم...

محمد فلاح نيا
30/12/83

2008-10-24T12:07:00.006+03:30

(سفرنامه ی ِ اروپا بخش ِدوم)
سلام.
پرواز ِ تهران به ميلان به راحتی انجام شد.کمی خسته کننده بود.پرواز 4 ساعت طول کشيد.احساس ِ کسالت ِ جسمی می کنم که البته از خستگی است.الان در هواپيمای ِ ميلان به مادريد نشسته ام.يک آقای ِ سياه پوست ِ جوان هم سمت ِ چپ ِ من نشسته.طول ِ اين پرواز کم تر است.تنها نگرانی ِ ما وسايل مان است که بايد از هواپيمای ِ قبلی به هوا پيمای ِ بعدی تحويل داده شود.اگر اين نقل و انتقال به خوبی انجام شود،مشکل ِ خاصی نخواهيم داشت.
فعلا خداحافظ...

محمد فلاح نيا
30/12/83
وقت ِ محلی: 10:00am
(عکس مادريد)

2008-10-20T21:17:00.003+03:30

(سفر نامه ی ِ اروپا بخش ِ اول)

عزيزم سلام.
ساعت:4:45am روز دوشنبه 30/12/83.

فرد گاه ِ مهرآباد ِ تهران هستم.چند دقيقه ی ديگر پرواز می کنيم به ميلان و بعد هم مادريد.
به چيز های ِ زيادی فکر می کنم.به تو به هاشم و به دوستای ِ ديگم.به روزی فکر می کنم که بخوام ايران رو برای ِ مدت ِ زيادی ترک کنم.اون روز اگه برسه،تکليف ِ من با خودم و با شما چيه؟با عشق هامون،محبت هامون و همه ی ِ هزينه های ِ عاطفی که برای ِ هم پرداخت کرديم؟
من فکر می کنم،اين جور چيز ها رو نمی تونم هرگز فراموش کنم و اين مساله برای ِ من و شايد شما،يه درد ِ بزرگ هست.دری بزرگ تر از هر دردی که تا امروز تحمل کردم.
درد ِ گم شدن بين ِ مليون ها انسانی که گر چه همه انسانيم اما حد اقل تفاوت ِ ما،زبانی است که با آن گفتگو می کنيم.
اما با همه ی اين ها فکر می کنم مهم نيست که چه جور و کجا از بودن به شدن برسيم.مهم اين است که در هر جای ِ اين دنيا که باشيم ،از بودن به شدن برسيم.(رد ِ پای ِ اين شدن رو می تونيد تو شعر های ِ شاملو پيدا کنيد.)
درست نمی دونم چی بگم و چی بنويسم.اما عزيزم من چيزی رو که الان مطمئن هستم و بهش ايمان دارم،دوست داشتن ِ خودم و شماست.تو،هاشم و ديگران...
بخش ِ پرواز های ِ خارجی ِ فرود گاه ِ مهر آباد،يک بخش ِ فلاکت زده است!نظم و نسق ِ خاصی ندارد.حتی طراحی ِ جالبی هم از نظر ِ ظاهری نداره...شلوغ و بی در و پيکر است و پر از ايرانيانی است که...
برای ِ آخرين حرف، يه تکه از يکی از شعر هام برای ِ تمام ِ کسانی که دوستشان دارم :

...
برای ِ تمام ِ دوستت دارم هايی که نگفته بودم،
گريه کردم،
آرام تر شدم.
اما عزيزم،
غمت که کم نيست
...

محمد فلاح نيا
30/12/83
ساعت:5:10 am

2008-10-19T14:49:00.003+03:30

سلام

در بعضی از سفر هايم سفر نامه نوشته ام که آن ها را با شما قسمت می کنم.شايد نسخه های ِ ديگری از اين سفر نامه ها در دست ِ بعضی از دوستانم باشد که کمی با اين سفر نامه ها فرق دارند.در هر صورت،ملاک آخرين ويرايش ،يعنی همين هايی است که در اين وبلاگ قرارمی دهم.فقط برای ِ ثبت در جهان ِ مجازی و نه هيچ چيز ِ ديگر…
(تاريخ ها در بلاگ اسپات جابه جا شده،يعنی از راست به چپ ابتدا سال،بعد ماه و در آخر روز نوشته شده.)
شاد باشيد
محمد فلاح نيا
28/7/87

(عکس:کاشان ،خانه ی تاريخی ِ احسان در حال ِ سفر نامه نويسی/عکاس حميد شرافتی)